Bir toplumun ayakta kalmasını sağlayan en temel değerlerden biri liyakattir. Liyakat; bilgiye, emeğe, tecrübeye ve ahlaka dayalı bir düzen demektir. Bir işi en iyi yapabilecek kişinin o göreve gelmesi demektir. Ancak liyakat ortadan kalktığında, yerini çoğu zaman “güçlü olanın düzeni” alır. Bu düzende hak eden değil, güçlü olan kazanır; bilen değil, yakın olan yükselir; çalışkan değil, bağlantısı olan ilerler.
Liyakatın kaybolduğu toplumlarda adalet duygusu zedelenir. İnsanlar ne kadar çabalarsa çabalasın karşılığını alamayacaklarını düşünmeye başlar. Bu duygu, zamanla umutsuzluğa dönüşür. Gençler eğitim almanın bir anlamı kalmadığını hisseder. Çünkü bilirler ki önemli olan diploma değil, torpildir; emek değil, ilişkidir. Böyle bir ortamda motivasyon düşer, üretkenlik azalır ve toplum genel bir vasatlığa mahkûm olur.
“Güçlü olanın düzeni” kısa vadede bazı kesimlere avantaj sağlıyor gibi görünse de uzun vadede herkes için yıkıcıdır. Çünkü liyakatsizlik yalnızca adaletsizlik üretmez; aynı zamanda kaliteyi de yok eder. Ehliyetsiz yöneticiler yanlış kararlar alır, bilgi eksikliği büyük hatalara yol açar, kurumlar zayıflar. Ekonomide istikrarsızlık artar, kamu hizmetleri aksar, eğitim ve sağlık sistemleri zarar görür. Sonuçta toplumun tamamı bu çöküşten payını alır.
Liyakatın olmadığı yerde güven de olmaz. İnsanlar kurumlara, yöneticilere ve sisteme güvenmez. Güvenin olmadığı bir toplumda ise birlik duygusu zayıflar. Herkes kendi çıkarını koruma refleksiyle hareket eder. Dayanışma azalır, bireysellik artar. Oysa güçlü toplumlar, adalet ve güven üzerine inşa edilir. İnsanlar hak ettiklerini alacaklarına inanırsa daha çok çalışır, daha çok üretir ve daha çok katkı sağlar.
Bu düzen aynı zamanda ahlaki bir erozyona da yol açar. Başarıya giden yolun dürüstlükten değil, güçten geçtiği düşüncesi yaygınlaşır. Genç kuşaklar rol model olarak bilgili ve erdemli insanları değil, gücü elinde tutanları görür. Böylece değerler sistemi değişir. Vicdan geri plana itilir, çıkar ön plana çıkar. Toplum yavaş yavaş içten içe çürür.
Oysa tarih boyunca kalıcı başarıyı yakalayan medeniyetler, liyakati esas alan sistemler kurmuştur. Bilime, eğitime ve adalete önem veren toplumlar uzun vadede güçlenmiştir. Çünkü gerçek güç, bilgiden ve adaletten doğar. Geçici güç gösterileri ise sürdürülebilir değildir. Liyakatli kadrolar, doğru planlama ve sağlam kurumlar bir ülkenin en büyük teminatıdır.
Peki çözüm nedir? Öncelikle liyakatin bir tercih değil, zorunluluk olduğu kabul edilmelidir. Şeffaflık, hesap verebilirlik ve objektif kriterler sistemin temeline yerleştirilmelidir. Eğitimde fırsat eşitliği sağlanmalı, kamu ve özel sektörde performans esas alınmalıdır. Toplum olarak da başarıyı yalnızca güçle değil, emek ve ahlakla ölçmeyi öğrenmeliyiz.
Liyakatın yeniden inşa edilmesi kolay değildir; zaman ve kararlılık ister. Ancak başka bir yol da yoktur. Çünkü güçlü olanın düzeni, eninde sonunda güçsüzleri ezdiği kadar sistemi de tüketir. Gerçek adalet ise hem güçlüye hem zayıfa aynı mesafede durabilmektir.
Bir toplumun geleceği, adalet terazisinin ne kadar dengede olduğuyla doğrudan ilişkilidir. Liyakat varsa umut vardır. Liyakat varsa güven vardır. Liyakat varsa üretim, gelişim ve huzur vardır. Aksi halde güçlü olanın düzeni, kısa süreli bir üstünlük sağlasa da uzun vadede herkes için kayıp anlamına gelir.
Unutulmamalıdır ki gerçek güç, adaletle birleştiğinde anlam kazanır. Ve bir toplumun en büyük zenginliği, doğru insanları doğru yerlere getirebilme cesaretidir.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder