İNSANLAR BİR GÜNDE DEĞİŞMEZ, SESSİZCE YAVAŞ KAYBOLURLAR

 

İnsan, bir anda değişmez. Hiç kimse bir sabah uyandığında bambaşka biri olmaz. Değişim, sessizce başlar. Küçük hayal kırıklıklarıyla, fark edilmeyen kırgınlıklarla, söylenmeyen sözlerle ve içe atılan duygularla büyür. Zamanla insanın içindeki bazı duygular eksilmeye başlar. Önce güven azalır, sonra heyecan, sonra da eskiden sahip olduğu o saf inanç kaybolur.
Ve insan, bunu çoğu zaman fark etmez.

Bir zamanlar herkese kolayca güvenen biri, artık kimseye güvenmemeyi öğrenir. Bir zamanlar içten gülümseyen biri, artık sadece gerektiği kadar gülümser. Bir zamanlar hayata umutla bakan biri, artık daha temkinli, daha mesafeli ve daha sessizdir. Çünkü hayat, ona bazı gerçekleri öğretmiştir.

En büyük değişimler, en sessiz olanlardır.
İnsan, yaşadığı her hayal kırıklığında içinden bir parçayı geride bırakır. Her ihanette biraz daha suskun olur. Her haksızlıkta biraz daha kabuğuna çekilir. Bu bir zayıflık değil, bir savunmadır. İnsan, kendini korumayı öğrenir. Ama bazen kendini korurken, kendisinden de uzaklaşır.

Bir süre sonra insan, eskiden olduğu kişi olmadığını hisseder. Aynı yüz,
aynı beden, aynı hayat… Ama farklı bir ruh. Daha yorgun, daha dikkatli,
daha az inanan bir ruh.

Modern dünya, insanları güçlü olmaya zorlar. Ama bu güç, çoğu zaman duygularını saklamayı gerektirir. İnsan, üzülmediğini göstermeyi öğrenir. Kırılmadığını göstermeyi öğrenir. Umursamadığını göstermeyi öğrenir.
Oysa içten içe, hâlâ hisseden bir kalp vardır.
Ama o kalp, artık eskisi kadar konuşmaz.

Çünkü her insanın içinde bir sınır vardır. O sınır, tekrar tekrar aşıldığında, insan artık eskisi gibi tepki vermez. Sessizleşir. Kabullenir. Uzaklaşır.
Ve en tehlikelisi, alışır. İnsan, en çok da alıştığında kaybolur.

Haksızlığa alışır. Yalnızlığa alışır. Anlaşılmamaya alışır. Ve bir süre sonra, eskiden kabul etmeyeceği şeyleri normal görmeye başlar. Bu, insanın kendisinden vazgeçmeye başladığı andır.

Oysa insan, değerleriyle var olur.
Vicdanıyla, dürüstlüğüyle, merhametiyle var olur. Bunlar kaybolduğunda, geriye sadece bir beden kalır. Yaşayan ama hissetmeyen, konuşan ama anlatmayan, bakan ama görmeyen bir beden.

Bugün birçok insan böyledir. Kalabalıkların içinde yalnız, insanların arasında mesafeli, hayatın içinde ama hayattan uzak…
Çünkü insanlar, bir anda değil, zamanla kaybolur.

Ama her şeye rağmen, insanın içinde her zaman bir umut vardır. Çünkü insan, isterse kendini yeniden bulabilir. Yeniden güvenmeyi öğrenebilir. Yeniden hissetmeyi öğrenebilir. Yeniden kendisi olabilir.
Bu kolay değildir. Ama mümkündür.
Çünkü insanı hayatta tutan şey, sadece nefes almak değildir. İnanmaktır. Hissetmektir. İnsan kalabilmektir.

Hayat, insanı değiştirebilir. Onu yorabilir, kırabilir, sessizleştirebilir. Ama insan, isterse içindeki iyiliği koruyabilir. İsterse tüm yaşananlara rağmen kalbini tamamen kapatmamayı seçebilir.

Çünkü en büyük kayıp, para kaybetmek değildir. En büyük kayıp, insanın kendisini kaybetmesidir.

Ve en büyük güç, bu dünyada değişmeden kalabilmek değil; değişirken bile insan kalabilmektir.

SESSİZCE DEĞİŞEN İNSANLAR VE KAYBOLAN DEĞERLER

 

İnsan, zamanla değişir. Bu değişim bazen büyümektir, olgunlaşmaktır, hayatı daha iyi anlamaktır. Ama bazen de fark edilmeden, sessizce yaşanan bir kayıptır. İnsan, bir sabah uyandığında aynı insan olduğunu sanır; fakat aslında içinden bir şeyler eksilmiştir. Eskiden önem verdiği değerler, yerini daha soğuk, daha mesafeli, daha çıkarcı bir bakış açısına bırakmıştır.

En tehlikeli değişim, sessiz olandır. Çünkü insan, değiştiğini fark etmez.

Bir zamanlar insanlar daha çok selam verirdi birbirine. Daha çok hal hatır sorar, daha çok empati kurardı. Birinin derdi, sadece onun derdi olmazdı. Bugün ise birçok insan, başkasının acısına bakıp yoluna devam edebiliyor. Çünkü modern dünya, insanlara güçlü olmayı öğretirken, çoğu zaman vicdanlı olmayı unutturuyor.

Oysa insanı insan yapan şey, sahip olduğu para ya da statü değildir. Onu insan yapan şey, kalbidir. Vicdanıdır. Merhametidir.

Bugün birçok insan, hayatta kalabilmek için duygularını bastırmayı öğreniyor. Güvenmemeyi, mesafeli olmayı, kimseye tam anlamıyla inanmamayı bir savunma mekanizması haline getiriyor. Çünkü yaşanan hayal kırıklıkları, verilen ama karşılığı alınamayan emekler, zamanla insanın iç dünyasında görünmez duvarlar örüyor.

Ve bir süre sonra, insan artık eskisi gibi hissedememeye başlıyor.

Eskiden küçük şeylerle mutlu olan bir insan, artık hiçbir şeyden heyecan duymuyor. Eskiden insanlara kolayca güvenen biri, artık herkesten şüphe ediyor. Eskiden içten gülümseyen bir yüz, artık sadece alışkanlıktan gülümsüyor.

Bu, modern çağın en büyük kayıplarından biridir: insanların ruhlarının yavaş yavaş sessizleşmesi.

Çünkü dünya hızla değişirken, insanlar da bu değişimin içinde kendilerini korumaya çalışıyor. Daha sert oluyorlar. Daha mesafeli oluyorlar. Daha az hissediyorlar. Bu bir zayıflık değil, çoğu zaman yaşanmışlıkların bir sonucudur. İnsan, defalarca kırıldıktan sonra kendini korumayı öğrenir.

Ama bu korunma, bazen insanın en güzel yanlarını da alıp götürür.

Güven duygusu azalır. Samimiyet azalır. Gerçek dostluklar azalır. İnsanlar birbirine daha çok yaklaşırken, aslında ruhen daha çok uzaklaşır. Kalabalıklar artar, ama yalnızlık büyür.

Bugün birçok insan kalabalıkların içinde yalnızdır.

Çünkü gerçek bağlar, yerini yüzeysel ilişkilere bırakmıştır. İnsanlar artık birbirini anlamaktan çok, kullanmayı öğrenmiştir. Çıkarlar, değerlerin önüne geçmiştir. Ve bu değişim, büyük bir gürültüyle değil, sessizce gerçekleşmiştir.

Ama yine de her şey kaybolmuş değildir.

Çünkü hâlâ değişmeyen insanlar vardır. Hâlâ vicdanını koruyanlar vardır. Hâlâ dürüst kalanlar vardır. Hâlâ kalbi temiz insanlar vardır. Bu insanlar belki azdır, ama dünyanın umudu onlardır.

Onlar, karanlığın içindeki ışık gibidir.

Çünkü değerlerini koruyan bir insan, sadece kendini değil, çevresini de aydınlatır. Dürüst bir insan, başkalarına da dürüstlüğün mümkün olduğunu hatırlatır. Vicdanlı bir insan, bu dünyanın hâlâ tamamen kaybolmadığını gösterir.

Hayat, insanı değiştirebilir. Acılar, hayal kırıklıkları, kayıplar insanı sertleştirebilir. Ama insan, isterse içindeki iyiliği koruyabilir. Bu bir seçimdir.

Kolay olan, değişip herkes gibi olmaktır. Zor olan ise değişen dünyanın içinde kendin olarak kalabilmektir.

Gerçek güç, sertleşmek değildir. Gerçek güç, tüm yaşananlara rağmen vicdanını kaybetmemektir.

Çünkü bu dünyada en değerli şey, zengin olmak değil, insan kalabilmektir.

Ve belki de en büyük başarı, herkes değişirken, iyi bir insan olarak kalmayı başarabilmektir.

PARA KAYBI CEBİNİZİ BOŞALTIR, KARAKTER KAYBI RUHUNUZU

 

Hayatta kaybetmek kaçınılmazdır. İnsan bazen parasını kaybeder, bazen zamanını, bazen de fırsatlarını. Ancak bu kayıpların içinde bir tanesi vardır ki, geri dönüşü en zor olanıdır: insanlığını kaybetmek.

Para, insan hayatında önemli bir araçtır. İnsan para kaybedebilir, iflas edebilir, sıfırdan başlayabilir. Tarih boyunca büyük başarı hikâyelerinin çoğu, büyük kayıpların ardından yazılmıştır. Çünkü para kaybı, insanın cebini boşaltır; ama karakteri yerindeyse, insan yeniden kazanabilir. Çalışarak, sabrederek ve mücadele ederek kaybedilen para geri gelebilir.

Fakat insanlığını kaybeden bir insan için aynı şeyi söylemek zordur.

İnsanlık; vicdandır, merhamettir, dürüstlüktür, empati kurabilmektir. İnsanlık, kimsenin görmediği yerde bile doğru olanı yapabilmektir. İnsanlık, çıkarı için başkasını ezmemektir. İnsanlık, güçlü olduğunda zalim olmamak, zayıf olduğunda ise onurunu kaybetmemektir.

Günümüz dünyasında birçok insan para kazanmak uğruna değerlerinden vazgeçebiliyor. Dostluklar çıkar için harcanıyor, güven küçük menfaatler uğruna yok ediliyor, vicdan sessizliğe gömülüyor. İnsanlar bazen daha fazla kazanmak için başkalarının kaybetmesini umursamaz hale geliyor. Oysa gerçek kayıp, o anda kazanılan para değil, kaybedilen karakterdir.

Çünkü para kaybı geçicidir, karakter kaybı ise kalıcıdır.

İnsan, parasını kaybettiğinde yeniden çalışabilir. Ama güvenini kaybettiğinde, insanlar artık ona eskisi gibi bakmaz. Çünkü güven, bir kez kırıldığında tamir edilmesi en zor olan şeylerden biridir. Bir insanın gerçek değeri, sahip olduğu para değil, sahip olduğu karakterdir.

Hayat, insanı birçok kez sınar. Bazen zor seçimler yapmak zorunda kalırız. Kolay olan ile doğru olan arasında bir tercih yapmamız gerekir. Kolay olan genellikle daha hızlı kazandırır, ama doğru olan insana huzur verir. Çünkü insanın en büyük zenginliği, gece başını yastığa koyduğunda vicdanının rahat olmasıdır.

Bugün birçok zengin insan vardır ama huzursuzdur. Çünkü para, vicdanın yerini dolduramaz. Para, güven satın alamaz. Para, gerçek dostluk satın alamaz. Para, kaybedilmiş bir karakteri geri getiremez.

Ama insanlığını koruyan bir insan, her zaman güçlüdür.

Çünkü böyle insanlar kaybettiklerinde bile aslında kaybetmezler. Onlar saygı kazanırlar. Onlar güven kazanırlar. Onlar gerçek zenginliğe sahiptirler. Zaman geçer, şartlar değişir, ama karakteri sağlam olan insanlar her zaman yeniden ayağa kalkar.

Hayatın sonunda insanların hatırladığı şey, ne kadar para kazandığınız değil, nasıl bir insan olduğunuzdur. İnsanlar sizin arabanızı, evinizi ya da banka hesabınızı değil; dürüstlüğünüzü, iyiliğinizi ve karakterinizi hatırlar.

Bu yüzden hayatta en önemli şey para kazanmak değil, insan kalabilmektir.

Para kaybetmek bir son değildir. Ama insanlığını kaybetmek, insanın kendisini kaybetmesidir.

Ve unutulmamalıdır ki; para kaybeden insan yeniden zengin olabilir. Ama insanlığını kaybeden biri, aslında en büyük fakirdir.

SERVET UÇURUMU: AYNI DÜNYADA İKİ FARKLI HAYAT

 

Dünyamızda her geçen gün daha fazla hissedilen bir gerçek var: Servet uçurumu. Bir tarafta lüks içinde yaşayan küçük bir azınlık, diğer tarafta ise borçla ayakta kalmaya çalışan büyük bir çoğunluk. Aynı şehirde, aynı sokakta, hatta bazen yan yana yaşayan insanların hayatları arasında devasa farklar oluşmuş durumda. Bu durum yalnızca ekonomik bir sorun değil, aynı zamanda sosyal, ahlaki ve vicdani bir meseledir.

Bugün bazı insanlar için hayat, özel jetlerle seyahat etmek, milyonluk araçlara binmek, lüks villalarda yaşamak ve paranın sınırlarını zorlamak anlamına geliyor. Onlar için “yarın ne yiyeceğim?” sorusu hiçbir zaman bir endişe kaynağı olmamıştır. Ancak toplumun büyük çoğunluğu için gerçeklik tamamen farklıdır. Milyonlarca insan kiralarını ödemekte zorlanmakta, kredi kartı borçlarıyla yaşamını sürdürmekte ve ay sonunu getirebilmek için sürekli hesap yapmak zorunda kalmaktadır. İnsanlar artık hayal kurmayı bile lüks olarak görmeye başlamıştır.

Borç, modern çağın görünmez zincirlerinden biri haline gelmiştir. İnsanlar çalışıyor, emek veriyor, çabalıyor; ancak çoğu zaman bu emek onları özgürleştirmek yerine borç sistemine daha da bağımlı hale getiriyor. Maaşlar artan yaşam maliyetlerinin gerisinde kalırken, temel ihtiyaçlar bile birçok kişi için ulaşılması zor hale gelmiştir. Bir insanın tam zamanlı çalışmasına rağmen ekonomik olarak güvende hissedememesi, sistemin sorgulanması gerektiğinin en açık göstergesidir.

Bu noktada en önemli sorulardan biri şudur: Adalet gerçekten var mı? Kurallar herkes için eşit mi uygulanıyor? Yoksa bazı insanlar için daha esnek, bazıları için daha katı mı? Toplumda sıkça hissedilen duygulardan biri de fırsat eşitsizliğidir. Aynı yeteneğe, aynı zekaya ve aynı çalışma isteğine sahip iki insandan biri doğru çevrede doğduğu için büyük fırsatlar elde ederken, diğeri hayatı boyunca aynı noktaya ulaşmak için çok daha fazla mücadele etmek zorunda kalmaktadır. Bu durum, insanların sisteme olan güvenini zedelemektedir.

Fırsat eşitsizliği yalnızca bireysel başarıyı değil, toplumun genel gelişimini de olumsuz etkiler. Çünkü potansiyeli olan birçok insan, yalnızca imkansızlıklar nedeniyle kendini gerçekleştiremez. Oysa adil bir toplumda insanların kaderini doğduğu yer değil, gösterdiği çaba ve yetenek belirlemelidir.

Servet uçurumunun büyümesi aynı zamanda toplumsal huzuru da tehdit eder. Çünkü insanlar yalnızca yoksulluk nedeniyle değil, adaletsizlik hissi nedeniyle de mutsuz olurlar. İnsanlar çalıştıkları halde ilerleyemediklerini gördüklerinde, sisteme olan inançlarını kaybetmeye başlarlar. Bu da umutsuzluğu, güvensizliği ve sosyal gerilimleri artırır.

Burada unutulmaması gereken en önemli gerçek şudur: Ekonomi yalnızca rakamlardan ibaret değildir. Ekonomi, insanların hayatıdır. Bir çocuğun geleceğidir, bir ailenin huzurudur, bir gencin hayalleridir. Eğer bir sistem, insanların büyük çoğunluğunu sürekli borç içinde yaşamaya mahkum ediyorsa, o sistemin yeniden düşünülmesi gerekir.

Adalet, bir toplumun temel direğidir. Eğer insanlar kuralların herkese eşit uygulandığına inanırsa, umutlarını kaybetmezler. Ancak kuralların sadece bazıları için geçerli olduğu düşüncesi yayılırsa, o zaman güven duygusu yok olur. Güvenin olmadığı bir yerde ise ne huzur olur ne de gerçek bir gelişim.

Daha adil bir dünya mümkündür. Bunun ilk adımı, eşit fırsatlar sunmaktan, emeği korumaktan ve adaleti gerçekten herkes için geçerli hale getirmekten geçer. Çünkü güçlü toplumlar, sadece zengin insanların değil, umutlu insanların yaşadığı toplumlardır.

Unutulmamalıdır ki, bir toplumun gerçek zenginliği, birkaç kişinin serveti değil, halkının genel refahıdır. Eğer çoğunluk borçla, azınlık ise sınırsız lüksle yaşıyorsa, burada sorgulanması gereken ciddi bir dengesizlik vardır. Ve belki de en önemli soru şudur:

Kurallar gerçekten herkes için mi, yoksa sadece bazıları için mi?

ÇALIŞAN FAKİRLER ÇAĞINA NASIL GELDİK ?

 

Bir zamanlar yoksulluk işsizlikle anılırdı.
Bugün ise yoksulluk, çalışanların gerçeği oldu.
Sabah erkenden işe giden, gün boyu emek veren,
akşam yorgun dönen milyonlarca insan var.
Ama ay sonunda hesap yine ekside.
Maaş yatıyor, aynı gün kira gidiyor.
Faturalar sıraya diziliyor.
Market poşeti küçülüyor.
Hayaller erteleniyor.
Artık mesele “iş bulmak” değil,
“çalışarak geçinebilmek.”

Çalışan fakir kavramı, modern çağın en büyük çelişkisi.
Emek var ama refah yok.
Mesai var ama birikim yok.
Çaba var ama güvenli gelecek yok.

Eskiden “Oku, çalış, kazanırsın” denirdi.
Bugün gençler üniversite mezunu ama
ailesinin yanında yaşamaya devam ediyor.
Beyaz yakalı ofiste, mavi yakalı sahada;
farklı kıyafetler, aynı geçim derdi.

Peki nasıl geldik buraya?
Gelir artarken alım gücünün düşmesi,
ücretlerin enflasyon karşısında erimesi,
konut fiyatlarının maaşları geçmesi,
borçlanmanın normalleşmesi…

Bir toplumda insanlar geçinebilmek için sürekli krediye başvuruyorsa,
orada sistem alarm veriyor demektir.
Çalışan insanın temel ihtiyacı nedir?
Barınma.
Beslenme.
Güvenli gelecek.

Eğer bir kişi tam zamanlı çalışmasına rağmen bunlara erişemiyorsa,
sorun bireysel değil yapısaldır.
Bugün birçok insan ikinci iş yapıyor.
Hafta sonu çalışıyor.
Ek gelir kovalamaya çalışıyor.
Ama yine de rahatlayamıyor.

Bu sadece ekonomik bir mesele değil;
aynı zamanda psikolojik bir kırılma.
Çünkü insan çalışıp karşılığını alamadığında
motivasyonunu kaybeder.
Adalet duygusu zedelenir.
Topluma olan bağlılığı zayıflar.

En tehlikelisi de şu:
Yoksulluk sıradanlaşıyor.
“Şükret” kültürü ile “geçinemiyorum” gerçeği arasına sıkışan insanlar,
artık ses çıkarmaktan yoruluyor.
Ama gerçek değişmiyor:
Çalışan kesim giderek daralan bir yaşam alanına sıkışıyor.

Bu düzen sürdürülebilir mi?
Çalışanların ezildiği bir ekonomik model uzun vadede ayakta kalabilir mi?
Orta sınıf erirse, toplum dengede kalabilir mi?
Bir ülkenin gücü sadece üretim rakamlarında değil,
o üretimi yapan insanların yaşam kalitesinde ölçülür.
Eğer çalışan insanlar fakirse,
orada büyüme kâğıt üzerinde kalır.

Bu yazı bir isyan değil.
Bir tespit.
Çalışmak hâlâ erdemdir.
Ama çalışanın korunmadığı bir yerde,
emeğin değeri sadece sözde kalır.

Belki de artık şu soruyu sormalıyız:
Ekonomi büyürken insanlar neden küçülüyor?

Artık yoksulluk tembellikten değil, çalışmaktan geliyor.

BU ÜLKEDE İNSANLAR NEDEN YORULDU ?

Eskiden yorgunluk akşam olurdu.
Şimdi sabah başlıyor.
İnsanlar artık bedenen değil, ruhen yoruluyor.
Sabah gözünü açar açmaz başlayan bir kaygı var:
Bugün neyle karşılaşacağım?
Ekonomik belirsizlik, adalet endişesi, gelecek korkusu…

Bu ülkenin insanı artık sadece çalışmıyor, aynı zamanda sürekli tedirgin yaşıyor.
Yorgunluk sadece yoğun tempodan gelmez.
Asıl yoran şey, karşılığını alamamaktır.
Emek verip ilerleyememek…
Çabalayıp yerinde saymak…
Dürüst kalmaya çalışırken geride kalmak…
Bugün milyonlarca insan aynı hissi paylaşıyor:
Ne kadar uğraşsak da bir şey değişmiyor.

Gençler umut yorgunu.
Orta yaşlılar sorumluluk yorgunu.
Emekliler geçim yorgunu.
Esnaf borç yorgunu.
Çalışanlar gelecek yorgunu.
Herkes bir şeyin yükünü taşıyor ama kimse gerçekten rahat değil.

Eskiden insanlar zor zamanlardan geçerdi ama umut vardı.
Daha iyi olacak cümlesi inandırıcıydı.
Şimdi ise insanlar yarını düşünmek istemiyor.
Çünkü yarın, bugünden daha pahalı, daha belirsiz ve daha ağır görünüyor.

Toplumda görünmeyen bir stres birikti.
Sokakta tahammül azaldı.
Trafikte öfke arttı.
Sosyal medyada sabır kalmadı.
İnsanlar küçük şeylere büyük tepkiler veriyor.
Çünkü aslında kimse küçük şeye kızmıyor;
herkes biriken yorgunluğunu dışarı vuruyor.

Bu yorgunluk tembellikten değil.
Bu yorgunluk çalışmaktan da değil.
Bu yorgunluk güvensizlikten.
Adalete güven azalırsa,
ekonomiye güven azalırsa,
yarına güven azalırsa,
insan ayakta kalsa bile içinde çöker.

Bir toplumun en tehlikeli hâli fakir olması değil,
umudunu kaybetmesidir.
Bugün insanlara dikkatlice bakın.
Herkes görevini yapıyor.
İşe gidiyor.
Vergisini ödüyor.
Çocuğunu okutmaya çalışıyor.
Ama içlerinde bir soru var:
Bunca çabanın sonunda gerçekten huzur var mı?

Bu yazı karamsarlık için değil.
Gerçeği görmek için.

Çünkü bir ülkenin insanı yorulmuşsa,
o ülkenin önce insanını dinlemesi gerekir.
Yorgunluğu görmezden gelmek,
onu daha da derinleştirir.
İnsanlar lüks istemiyor.
Adalet istiyor.
Güven istiyor.
Emeğinin karşılığını istiyor.
Ve en önemlisi, yarın için küçük de olsa bir umut istiyor.
Yorgun bir toplum sessizleşir.
Ama umut bulan bir toplum ayağa kalkar.
Belki de artık sormamız gereken soru şu:
İnsanları daha fazla nasıl çalıştırırız değil,
insanları nasıl yeniden umutlandırırız?

Bu ülkede insanlar çalışmaktan değil, umutsuzluktan yoruldu.

BU DÜZEN KİME ÇALIŞIYOR ?

 

Sabah erkenden kalkıp işe giden milyonlar var.
Akşam yorgun argın eve dönen, ay sonunu hesaplayan, geleceği erteleyen insanlar…
Bir de hiç erken kalkmayanlar var. Çalışmadan kazananlar, krizleri fırsata çevirenler,
her koşulda büyüyenler.

İşte tam bu noktada insanın aklına şu soru geliyor:
Bu düzen gerçekten kime çalışıyor?
Bugün toplumun büyük çoğunluğu aynı şeyi hissediyor:
Ne kadar çalışırsan çalış, bir adım ileri gidemiyorsun.

Maaş artıyor ama kiralar daha hızlı artıyor.
Kazanç yükseliyor ama alım gücü düşüyor.
Borç kapanmıyor, sadece erteleniyor.
Bu bir tesadüf mü, yoksa sistemin doğal sonucu mu?

Artık yoksulluk sadece işsizlerin sorunu değil.
Çalışanlar da yoksul.
Diplomalılar da geçinemiyor.
Beyaz yakalıyla mavi yakalı arasındaki fark eridi,
geriye sadece “ayakta kalabilenler” ve “sürüklenenler” kaldı.

Bir kesim için hayat lüks sitelerde, pahalı arabalarla akarken;
çoğunluk için hayat kredi kartı ekstrelerinden ibaret.
Bu düzen adil değil, seçici.
Kurallar herkes için aynı gibi görünüyor ama sonuçlar hiç eşit değil.
Vergi yükü maaşlı çalışanın sırtında,
teşvikler ve imtiyazlar ise hep aynı adreslerde.
Risk alan değil, ilişkisi olan kazanıyor.
Üreten değil, yöneten güçleniyor.

En tehlikelisi de şu:
İnsanlar artık adaletsizliğe şaşırmıyor.
“Normal” kabul etmeye başlıyor.
Oysa adaletsizliğin normalleştiği bir yerde umut barınmaz.
Umut gidince gençler hayal kurmaz, aileler gelecek planı yapmaz, toplum içe kapanır.
Bugün gençler neden evlenemiyor?
Neden çocuk sahibi olmaktan korkuyor?
Neden yurt dışını tek çıkış yolu görüyor?
Çünkü bu düzen onlara çalıştıkça kazanacaklarını değil,
çabaladıkça daha çok yorulacaklarını öğretiyor.

Bir ülkede düzen, emek verenin değil de
hep güçlü olanın lehine çalışıyorsa,
orada sorun bireylerde değil, sistemdedir.

Bu yazı bir şikâyet değil.
Bu bir soru.

Herkesin kendine sorması gereken bir soru:
“Ben bu düzende neden bu kadar yoruluyorum ve kimler hiç yorulmuyor?”
Çünkü gerçek değişim,
soruları yüksek sesle sormakla başlar.