Sabah uyandığınızda ilk iş telefonunuza bakıyorsunuz. Dolar kaç olmuş? Euro ne alemde? Altın mı, yoksa soğan mı daha pahalı? Bu, modern Türk’ün sabah namazı gibidir. Ekonomiyi takip etmek artık bir hobi değil, hayatta kalma stratejisi.
Market raflarına yaklaşırken bir an için “acaba bu hafta da aynı ürünleri alabilecek miyim?” diye düşünürsünüz. Etiketler sanki her gece gizlice değişiyor. Dün 1 kg. 100 liraya aldığınız yoğurt bugün 120 TL. olmuş. “Enflasyon” kelimesi o kadar sıradanlaştı ki artık komşular bile “Hayırlı enflasyonlar” diye selamlaşıyor.
Trafik ise ayrı bir sanat eseri. İstanbul’da arabayla 5 kilometre gitmek, kimi günlerde bir Avrupa turuna bedel. Navigasyon “15 dakika” diyor, siz 45 dakika sonra hâlâ aynı kavşaktasınız. Bu arada taksicilerle otobüs şoförleri arasında geçen “kim daha çok yer kaplar” yarışı, adeta bir olimpiyat disiplini.
Deprem konusu ise en hassas noktalardan biri. Her sarsıntıda “İnşallah bu sefer de küçük geçer” diye dua ediyoruz. Binaların bir kısmı hâlâ “yap-sat” mantığıyla yükselirken, biz de “Acaba bu bina depreme mi dayanıklı, yoksa sadece görüntüye mi?” diye bakıyoruz. Kentsel dönüşüm vaatleri o kadar çok ki, artık “dönüşüm” kelimesini duyunca birçoğumuz otomatik olarak “Hangi dönüşüm, kaçıncı vaat?” diye soruyor.
Bürokrasi de unutulmamalı. Bir belge almak için gittiğiniz kurumda, kuyrukta beklerken saçınız ağarıyor. “Eksik evrak” cümlesi, Türk vatandaşının en sık duyduğu ninnidir. Dijitalleşme var diye sevinirken, sistem “Hata kodu 500” veriyor ve siz yeniden kuyruğa giriyorsunuz.
Eğitim ve iş bulma konusu ise gençlerin en büyük “mizah” kaynağı. Üniversite bitiriyorsunuz, “İş var mı?” diye soruyorsunuz, “Tecrübe şart” diyorlar. Tecrübe kazanmak için işe girmek istiyorsunuz, işe girmek için tecrübe istiyorlar. Bu kısır döngü, Türk gencinin en sevdiği absürt komedi senaryosu haline geldi. Ama yine de gülüyoruz. Çünkü gülmezsek ağlarız, ağlarsak da enflasyon artar.
Türkiye’de yaşamak, bir şekilde hem trajedi hem komedi. Sabah kahvaltısında soğan-ekmek yerken “Ulan ne güzel ülke” diyebilmek de bir yetenek. Belki bir gün her şey düzelir. O zamana kadar da enflasyonla, trafik sıkışıklığıyla ve “biraz daha bekleyin” cümleleriyle dost olmaya devam edeceğiz. Çünkü biz Türkler, zorlukları mizahla yumuşatmayı çok iyi biliriz.
Ve unutmayın: Bu ülkede en büyük sorun, sorunların bitmemesi değil… sorunların bitmesini beklemektir. Bir de şu var: Her sabah aynaya bakıp “Bugün de hayattayım, enflasyon henüz beni yutmadı” diye sevinmek modern Türk’ün en büyük zaferidir. Trafikte klakson çalmak bir iletişim dili oldu, market kasasında fiyat görünce kalp krizi geçirmek ise ulusal spor haline geldi. Ama olsun, en azından gülerek ağlıyoruz. Bu da bir başarı sayılmaz mı acaba?






