SOBRE MÍ (Spanish) 🇪🇸

 

Soy un escritor-viajero que aprendió la vida no desde un escritorio, sino en el campo, en el camino y a través de las personas.

Trabajé cerca de 25 años en estructuras corporativas y holdings. Viví desde dentro cómo funcionan los sistemas, cómo se toman las decisiones y cómo el trabajo es valorado —o no—.

Tras la jubilación, no me retiré. Durante otros 15 años continué mi camino como emprendedor. Asumí riesgos, gané, perdí, pero siempre produje. Para mí, jubilarse no significa renunciar a la vida, sino compartir la experiencia acumulada.

A lo largo de mi vida he estado en 21 países y 60 ciudades. Desde Japón hasta África, desde Europa Occidental hasta los Balcanes, observé cómo vive la gente, a qué se aferra y qué la mantiene en pie.

En Turquía recorrí 50 provincias y más de 300 distritos y pueblos. Me senté en cafés, caminé por mercados, hablé en los campos y escuché en las ciudades. Por eso, mis escritos no provienen de mapas, sino de la vida misma.

Durante un periodo trabajé como directivo en la construcción de un aeropuerto en Níger. Entre 1991 y 1992 fui testigo de los años difíciles en Bielorrusia durante la disolución de la Unión Soviética.

Sigo en contacto con amigos de esas regiones. Estas experiencias me enseñaron algo esencial: aunque la geografía cambie, las preocupaciones, la dignidad y las expectativas humanas son muy similares.

En mi vida personal, estoy casado desde hace 33 años y soy padre de dos hijos. Como familia, viajamos extensamente dentro y fuera del país, conociendo el mundo juntos. Mi hijo mayor es ingeniero senior, el menor trabaja en gestión turística. Ambos viven y trabajan en el extranjero y han visitado cerca de 20 países cada uno. Mi esposa es química y está jubilada.

Somos una familia unida que valora la solidaridad. El equilibrio, la paciencia y la conciencia que se perciben en mis escritos tienen su origen, en parte, aquí.

En este blog escribo sobre:

las realidades económicas y sociales de Turquía,

la jubilación, el trabajo y el emprendimiento,

la justicia, la esperanza y la desesperanza,

observaciones comparativas de alguien que ha visto el mundo,

de manera sincera, sencilla y sin adornos innecesarios.

Mi objetivo no es ofender a nadie, sino hacer visible la realidad.

Porque a veces los problemas no se resuelven no porque no se hablen, sino porque se
hablan desde el lugar equivocado.

Si has llegado a esta página, debes saber que lo escrito aquí no es una afirmación, sino
la expresión escrita de una experiencia vivida.

À PROPOS DE MOI (French) 🇫🇷

Je suis un écrivain-voyageur qui a appris la vie non pas derrière un bureau, mais sur le terrain, sur les routes et auprès des gens.

J’ai travaillé près de 25 ans au sein de structures corporatives et de holdings. J’ai observé de l’intérieur comment les systèmes fonctionnent, comment les décisions sont prises et comment le travail est valorisé — ou non.

Après la retraite, je ne me suis pas retiré. Pendant encore 15 ans, j’ai poursuivi mon chemin en tant qu’entrepreneur. J’ai pris des risques, gagné, perdu, mais toujours produit. Pour moi, la retraite n’est pas un renoncement à la vie, mais le moment de partager l’expérience acquise.

Au cours de ma vie, j’ai visité 21 pays et 60 villes. Du Japon à l’Afrique, de l’Europe occidentale aux Balkans, j’ai observé comment les gens vivent, à quoi ils s’attachent et ce qui leur permet de tenir debout.

En Turquie, j’ai parcouru 50 provinces et plus de 300 districts et villages. Je me suis assis dans des cafés, j’ai arpenté des marchés, discuté dans les champs et écouté dans les villes. C’est pourquoi mes écrits ne viennent pas des cartes, mais de la vie elle-même.

J’ai travaillé pendant un temps comme responsable sur un chantier de construction d’aéroport au Niger. Entre 1991 et 1992, j’ai été témoin des années difficiles en Biélorussie lors de l’effondrement de l’Union soviétique.

Je reste aujourd’hui en contact avec des amis de ces régions. Ces expériences m’ont appris une chose : si la géographie change, les préoccupations humaines, la dignité et les attentes restent très similaires.

Dans ma vie privée, je suis marié depuis 33 ans et père de deux enfants. En famille, nous avons beaucoup voyagé en Turquie et à l’étranger, découvrant le monde ensemble. Mon fils aîné est ingénieur confirmé, le plus jeune est spécialiste en gestion du tourisme. Tous deux travaillent à l’étranger et ont chacun visité près de 20 pays. Mon épouse est chimiste et retraitée.

Nous sommes une famille soudée qui valorise la solidarité. L’équilibre, la patience et la conscience que l’on ressent dans mes écrits trouvent en
partie leur origine ici.

Sur ce blog, j’aborde :

les réalités économiques et sociales de la Turquie,

la retraite, le travail et l’entrepreneuriat,

la justice, l’espoir et le désespoir,

des observations comparatives d’un homme qui a vu le monde,

avec sincérité, simplicité et sans artifices.

Mon objectif n’est pas de blesser, mais de rendre la réalité visible.

Car parfois, les problèmes ne restent pas sans solution parce qu’on n’en parle pas, mais parce qu’on n’en parle pas du bon endroit.

Si vous êtes arrivé sur cette page, sachez que ce qui est écrit ici n’est pas une prétention, mais l’expression écrite d’une expérience vécue.

ÜBER MICH (German) 🇩🇪

 

Ich bin ein reisender Autor, der das Leben nicht am Schreibtisch, sondern draußen, unterwegs und durch Menschen kennengelernt hat.

Fast 25 Jahre lang arbeitete ich in Konzernstrukturen und Holdinggesellschaften. Ich habe aus nächster Nähe erlebt, wie Systeme funktionieren, wie Entscheidungen getroffen werden und wie Arbeit geschätzt wird – oder auch nicht.

Nach meiner Pensionierung zog ich mich nicht zurück. Weitere 15 Jahre setzte ich meinen Weg als Unternehmer fort. Ich ging Risiken ein, gewann, verlor, aber ich produzierte immer. Für mich bedeutet Ruhestand nicht, sich vom Leben zurückzuziehen, sondern angesammelte Erfahrungen zu teilen.

Im Laufe meines Lebens war ich in 21 Ländern und 60 Städten. Von Japan bis Afrika, von Westeuropa bis zum Balkan beobachtete ich, wie Menschen leben, woran sie festhalten und was sie aufrecht hält.

In der Türkei bereiste ich 50 Provinzen sowie über 300 Bezirke und Dörfer. Ich saß in Kaffeehäusern, ging über Märkte, sprach auf Feldern und hörte in Städten zu. Deshalb entstehen meine Texte nicht aus Karten, sondern aus dem Leben selbst.

Eine Zeit lang arbeitete ich als Manager beim Bau eines Flughafens in Niger. In den Jahren 1991–1992 wurde ich in Belarus Zeuge der schwierigen Phase des Zerfalls der Sowjetunion.

Bis heute stehe ich mit Freunden aus diesen Regionen in Kontakt. Diese Erfahrungen lehrten mich eines: Auch wenn sich die Geografie ändert, bleiben die Sorgen, die Würde und die Erwartungen der Menschen erstaunlich ähnlich.

Privat bin ich seit 33 Jahren verheiratet und Vater von zwei Kindern. Als Familie reisten wir viel im In- und Ausland und entdeckten gemeinsam die Welt. Mein älterer Sohn ist leitender Ingenieur, mein jüngerer Sohn arbeitet im Tourismusmanagement. Beide leben und arbeiten im Ausland und haben jeweils fast 20 Länder bereist. Meine Frau ist Chemikerin und im Ruhestand.

Wir sind eine eng verbundene Familie, die Solidarität schätzt. Das Gleichgewicht, die Geduld und das Gewissen, die in meinen Texten spürbar sind, haben hier ihren Ursprung.

In diesem Blog schreibe ich über:

die wirtschaftlichen und gesellschaftlichen Realitäten der Türkei,

Ruhestand, Arbeit und Unternehmertum,

Gerechtigkeit, Hoffnung und Hoffnungslosigkeit,

vergleichende Beobachtungen eines Menschen, der die Welt gesehen hat,

aufrichtig, schlicht und ohne leere Worte.

Mein Ziel ist es nicht, jemanden zu verletzen, sondern die Realität sichtbar zu machen.

Denn manchmal bleiben Probleme ungelöst, nicht weil man nicht über sie spricht, sondern weil man vom falschen Ort aus über sie spricht.

Wenn Sie diese Seite gefunden haben, wissen Sie: Was hier geschrieben steht, ist kein Anspruch, sondern der schriftliche Ausdruck gelebter Erfahrung.

ОБО МНЕ (Russian) 🇷🇺

Я — путешественник и писатель, который познал жизнь не за письменным столом, а в поле, в дороге и среди людей.

Почти 25 лет я работал в корпоративных структурах и холдингах. Я изнутри увидел, как работают системы, как принимаются решения и как труд ценится — или не ценится.

После выхода на пенсию я не отошел в сторону. Еще 15 лет я продолжал свой путь как предприниматель. Я рисковал, выигрывал, проигрывал, но всегда создавал. Для меня пенсия — это не отказ от жизни, а время делиться накопленным опытом.

За свою жизнь я побывал в 21 стране и 60 городах. От Японии до Африки, от Западной Европы до Балкан я наблюдал, как живут люди, за что они держатся и что помогает им выстоять.

В Турции я посетил 50 провинций и более 300 районов и деревень. Я сидел в кофейнях, ходил по рынкам, разговаривал в полях и слушал в городах. Поэтому мои тексты рождаются не из карт, а из самой жизни.

В течение одного периода я работал руководителем на строительстве аэропорта в Нигере. В 1991–1992 годах я стал свидетелем сложных лет в Беларуси во время распада Советского Союза.

Я до сих пор поддерживаю связь с друзьями из этих регионов. Этот опыт научил меня одному: география меняется, но человеческие заботы, достоинство и ожидания во многом схожи.

В личной жизни я женат уже 33 года и являюсь отцом двоих детей. Мы всей семьей много путешествовали по стране и за ее пределами, вместе познавая мир. Мой старший сын — инженер высокой квалификации, младший — специалист в сфере туристического менеджмента. Оба работают за границей и посетили около 20 стран каждый. Моя супруга — химик, на пенсии.

Мы — сплоченная семья, ценящая взаимную поддержку. Баланс, терпение и чувство совести, которые ощущаются в моих текстах, во многом берут начало именно здесь.

В этом блоге я пишу о:

экономических и социальных реалиях Турции,

пенсии, труде и предпринимательстве,

справедливости, надежде и отчаянии,

сравнительных наблюдениях человека, видевшего мир,

искренне, просто и без излишних украшений.

Моя цель — не обидеть, а сделать реальность видимой.

Потому что иногда проблемы не решаются не потому, что о них не говорят, а потому, что говорят о них не с того места.

Если вы оказались на этой странице, знайте: написанное здесь — не утверждение, а выражение прожитого опыта через слова.

ABOUT ME (English) 🇬🇧

I am a traveler-writer who learned life not behind a desk, but in the field, on the road, and through people.

I worked for nearly 25 years within corporate structures and holdings. I experienced firsthand how systems function, how decisions are made, and how labor is valued—or ignored.

After retirement, I did not step aside. For another 15 years, I continued my journey as an entrepreneur. I took risks, I won, I lost—but I always produced. For me, retirement is not withdrawing from life; it is the time to share accumulated experience.

Throughout my life, I have been in 21 countries and 60 cities. From Japan to Africa, from Western Europe to the Balkans, I observed how people live, what they hold onto, and what keeps them standing.

Within Türkiye, I traveled across 50 provinces and more than 300 districts and villages. I sat in coffeehouses, walked through markets, talked in fields, and listened in cities. That is why my writing comes not from maps, but from life itself.

For a period, I worked as a manager on an airport construction project in Niger. Between 1991 and 1992, I witnessed the difficult years in Belarus during the collapse of the Soviet Union.

I am still in contact with friends from those regions. These experiences taught me one thing: although geography changes, human concerns, dignity, and expectations remain remarkably similar.

In my personal life, I have been married for 33 years and am the father of two children. As a family, we traveled extensively both domestically and abroad, discovering the world together. My elder son is a senior engineer, my younger son works in tourism management. Both live and work abroad and have each visited nearly 20 countries. My wife is a chemist and retired.

We are a closely connected family that values solidarity. The balance, patience, and sense of conscience felt in my writing stem partly from this foundation.

On this blog, I write about:

Türkiye’s economic and social realities,

retirement, work, and entrepreneurship,

justice, hope, and despair,

and comparative observations from someone who has seen the world,

in a sincere, simple, and unembellished manner.

My aim is not to offend anyone, but to make reality visible.

Because sometimes problems remain unsolved not because they are unspoken, but because they are spoken from the wrong place.

If you have found your way to this page, know that what is written here is not a claim, but the expression of lived experience through words.

SEVGİLİLER GÜNÜ: SEVELİM, SEVİLELİM

 

Hayat bir yolculuksa, bu yolculukta kiminle yürüdüğümüz her şeyden daha önemlidir. Çünkü yol uzun, yük ağır, dünya ise her geçen gün biraz daha yorucu. İşte tam da bu yüzden, sevgi sadece bir duygu değil; bir sığınak, bir nefes, bir tutunma halidir.

Sevgililer Günü, çoğu zaman çiçeklerle, hediyelerle, kalp emojileriyle anılıyor. Oysa sevgi; vitrinlerde değil, kalplerde yaşar. Sevgi; pahalı hediyelerde değil, zor zamanlarda omuz omuza durabilmektir. Birlikte susabilmek, birlikte gülmek, birlikte güçlenebilmektir.

Hayat bir yolculuksa, birlikte olmak bu yolculuğun en güzel yanı. Çünkü sevdiğin insan yanındaysa, yolun taşlı olması bile can acıtmaz. Yorulduğunda elini tutan biri varsa, karanlık bile aydınlık gelir insana. Sevgi, tam da budur: Dünyanın karmaşası içinde kendini evinde hissetmek.

Sana her baktığımda, hayatımın en güzel kararını verdiğimi anlıyorum. Çünkü sevgi, tesadüf değil; emek ister. Anlamayı, sabretmeyi, dinlemeyi ve bazen de susmayı… Gerçek sevgi, kusursuz insanları değil; kusurlarıyla kabul edebilmeyi bilir. Ve insan, en çok da olduğu haliyle sevildiğinde iyileşir.

Sevgililer günü… Ama sevgi bir güne sığmaz. Sevgi, sabahın ilk ışığında “iyi ki varsın” diyebilmektir. Akşam yorgun argın eve geldiğinde, bir tebessümle karşılanmaktır. Sevgi, zor günlerde kaçmak değil; kalabilmektir. Gitmek kolaydır, kalmak cesaret ister.

İçinde yaşadığımız çağda her şey hızlandı. İlişkiler çabuk başlıyor, çabuk bitiyor. Tahammül azaldı, empati zayıfladı, dinlemek neredeyse unutuldu. Oysa sevgi; yavaşlamayı gerektirir. Kalbi duymayı, gözlerin anlattığını anlamayı gerektirir. Sevgi, aceleye gelmez.

Sevelim… Çünkü sevgi insanı insan yapar. Sevilelim… Çünkü herkes, bu kalabalık dünyada birine “ait” hissetmek ister. Birinin “ben buradayım” demesine, birinin varlığıyla güç bulmaya ihtiyacı vardır. Sevgi, insanın ruhunu ayakta tutan en güçlü duygudur.

Bugün bir mesaj atın, bir el tutun, bir kalbe dokunun. “Seni seviyorum” demek için özel bir an beklemeyin. Çünkü bazı kelimeler geç kalındığında anlamını yitirir. Sevgi, zamanında söylendiğinde kıymetlidir.

Sevgililer Günü, sadece sevgililerin değil; sevmenin, sevilmenin, değer vermenin günüdür. Eşe, dosta, hayata, insana duyulan sevginin günüdür. Çünkü sevgi çoğaldıkça güzelleşir, paylaşıldıkça büyür.

Ve son olarak…

Seni seviyorum.
Çünkü sen, bu yolculuğun en güzel durağısın.
İyi ki benimlesin.
Sevelim… Sevilelim…
Çünkü dünya, sevgiyle daha yaşanır bir yer.

MUTLU OLMAK ZOR DEĞİL

 

Mutlu olmak, çoğu insanın sandığı kadar zor, karmaşık ya da ulaşılmaz değildir. Çoğu zaman mutluluğu uzak hedeflerde, büyük başarı hikâyelerinde ya da maddi zenginliklerde ararız. Oysa mutluluk; huzurun, sağlığın ve sevginin kesiştiği sade bir noktada durur. İnsan, bu üç değeri hayatının merkezine koyabildiğinde, mutluluğun aslında hep yanında olduğunu fark eder.

Huzur, mutluluğun temel taşıdır. İç huzuru olmayan bir insan, ne kadar varlığa sahip olursa olsun kendini eksik hisseder. Huzur; insanın kendiyle barışık olması, geçmişin pişmanlıklarını sırtında taşımadan, geleceğin kaygılarına teslim olmadan “şimdi”yi yaşayabilmesidir. Her gün yaşanan küçük stresler, kırgınlıklar ve beklentiler zamanla ruhu yorar. Oysa insan, her şeye yetişmek zorunda olmadığını, herkesi memnun edemeyeceğini kabullendiği an huzura bir adım daha yaklaşır. Huzur, hayattan kaçmak değil; hayatı olduğu gibi kabul edebilmektir.

Sağlık ise mutluluğun sessiz kahramanıdır. İnsan, çoğu zaman sağlığını kaybetmeden onun değerini anlayamaz. Oysa sağlıklı bir nefes almak, sabah uyanabilmek, yürüyebilmek, sevdiklerinin sesini duyabilmek başlı başına birer mutluluk sebebidir. Sağlık sadece bedensel değil, aynı zamanda ruhsal bir dengedir. Zihni sürekli olumsuzluklarla meşgul olan bir insan, bedeni sağlam olsa bile yorgun hisseder. Bu yüzden kendimize iyi bakmak, dinlenmek, yavaşlamak ve ruhumuzu beslemek mutluluğun vazgeçilmez bir parçasıdır.

Sevgi ise mutluluğun kalbidir. Sevgi olmadan huzur eksik, sağlık anlamsız kalır. Sevgi; ailede, dostlukta, paylaşımda ve empati kurabilmekte saklıdır. Sevgi, kalpleri birleştirir; mutluluk ise ruhları. Sevgiyle kurulan bağlar insanı hayata bağlar, yalnızlık duygusunu azaltır ve hayata anlam katar. Bir tebessüm, içten bir “nasılsın”, samimi bir sarılma bazen en pahalı mutluluk reçetesinden daha etkilidir.

Mutluluk, sahip olduklarının kıymetini bilmekle başlar. Sürekli daha fazlasını isteyen, elindekileri görmezden gelen bir insanın mutlu olması zordur. Oysa sahip olduklarımız; bir ev, bir iş, bir aile, bir dost ya da sadece sağlıklı bir beden bile şükür sebebidir. Karşılaştırmak, mutluluğun en büyük düşmanıdır. Başkalarının hayatına bakarak kendi hayatını değersiz görmek, insanı fark etmeden mutsuzluğa sürükler. Herkesin yolu, yükü ve hikâyesi farklıdır.

Gerçek mutluluk, kalbin derinliklerinde hissedilen iç huzurdan gelir. Dış koşullar değişebilir, hayat inişli çıkışlı olabilir; ancak iç huzuru olan bir insan, fırtınalı zamanlarda bile ayakta kalmayı başarır. Mutluluk; her gün kahkaha atmak değil, zor günlerde bile umudu kaybetmemektir. Mutluluk; kusursuz bir hayat değil, kusurlarıyla barışık bir yürektir.

Sonuç olarak, mutlu olmak zor değildir. Zor olan, mutluluğu yanlış yerlerde aramaktır. Huzura değer vermek, sağlığı korumak, sevgiyi çoğaltmak ve sahip olduklarımızın farkına varmak; mutluluğun kapılarını aralar. Hayat bize her zaman istediğimizi vermez ama ihtiyacımız olan dersleri mutlaka sunar. Mutluluk da bu dersleri anlayabilenlerin yol arkadaşı olur. Çünkü mutluluk, aslında insanın kendisiyle kurduğu en samimi bağdır.