19 Kasım 2026 Perşembe

TÜRKİYE'NİN SORUNLARI, GÜNLÜK HAYAT OPERASI

Sabah uyandığınızda ilk iş telefonunuza bakıyorsunuz. Dolar kaç olmuş? Euro ne alemde? Altın mı, yoksa soğan mı daha pahalı? Bu, modern Türk’ün sabah namazı gibidir. Ekonomiyi takip etmek artık bir hobi değil, hayatta kalma stratejisi.

Market raflarına yaklaşırken bir an için “acaba bu hafta da aynı ürünleri alabilecek miyim?” diye düşünürsünüz. Etiketler sanki her gece gizlice değişiyor. Dün 1 kg. 100 liraya aldığınız yoğurt bugün 120 TL. olmuş. “Enflasyon” kelimesi o kadar sıradanlaştı ki artık komşular bile “Hayırlı enflasyonlar” diye selamlaşıyor.

Trafik ise ayrı bir sanat eseri. İstanbul’da arabayla 5 kilometre gitmek, kimi günlerde bir Avrupa turuna bedel. Navigasyon “15 dakika” diyor, siz 45 dakika sonra hâlâ aynı kavşaktasınız. Bu arada taksicilerle otobüs şoförleri arasında geçen “kim daha çok yer kaplar” yarışı, adeta bir olimpiyat disiplini.

Deprem konusu ise en hassas noktalardan biri. Her sarsıntıda “İnşallah bu sefer de küçük geçer” diye dua ediyoruz. Binaların bir kısmı hâlâ “yap-sat” mantığıyla yükselirken, biz de “Acaba bu bina depreme mi dayanıklı, yoksa sadece görüntüye mi?” diye bakıyoruz. Kentsel dönüşüm vaatleri o kadar çok ki, artık “dönüşüm” kelimesini duyunca birçoğumuz otomatik olarak “Hangi dönüşüm, kaçıncı vaat?” diye soruyor.

Bürokrasi de unutulmamalı. Bir belge almak için gittiğiniz kurumda, kuyrukta beklerken saçınız ağarıyor. “Eksik evrak” cümlesi, Türk vatandaşının en sık duyduğu ninnidir. Dijitalleşme var diye sevinirken, sistem “Hata kodu 500” veriyor ve siz yeniden kuyruğa giriyorsunuz.

Eğitim ve iş bulma konusu ise gençlerin en büyük “mizah” kaynağı. Üniversite bitiriyorsunuz, “İş var mı?” diye soruyorsunuz, “Tecrübe şart” diyorlar. Tecrübe kazanmak için işe girmek istiyorsunuz, işe girmek için tecrübe istiyorlar. Bu kısır döngü, Türk gencinin en sevdiği absürt komedi senaryosu haline geldi. Ama yine de gülüyoruz. Çünkü gülmezsek ağlarız, ağlarsak da enflasyon artar.

Türkiye’de yaşamak, bir şekilde hem trajedi hem komedi. Sabah kahvaltısında soğan-ekmek yerken “Ulan ne güzel ülke” diyebilmek de bir yetenek. Belki bir gün her şey düzelir. O zamana kadar da enflasyonla, trafik sıkışıklığıyla ve “biraz daha bekleyin” cümleleriyle dost olmaya devam edeceğiz. Çünkü biz Türkler, zorlukları mizahla yumuşatmayı çok iyi biliriz.

Ve unutmayın: Bu ülkede en büyük sorun, sorunların bitmemesi değil… sorunların bitmesini beklemektir. Bir de şu var: Her sabah aynaya bakıp “Bugün de hayattayım, enflasyon henüz beni yutmadı” diye sevinmek modern Türk’ün en büyük zaferidir. Trafikte klakson çalmak bir iletişim dili oldu, market kasasında fiyat görünce kalp krizi geçirmek ise ulusal spor haline geldi. Ama olsun, en azından gülerek ağlıyoruz. Bu da bir başarı sayılmaz mı acaba?

EKONOMİDE KOMEDİ, ADALETTE TRAJEDİ


Türkiye’de ekonomi öyle bir noktaya geldi ki, artık markete alışverişe değil, finansal risk almaya gidiyoruz. Elimize sepeti alırken bütçe planı, kredi hesabı ve biraz da cesaret gerekiyor. Eskiden fiyat etiketi ürünün üzerindeydi; şimdi etikete bakınca insan kendi hayatının değerini sorguluyor. Domates lüks, peynir yatırım aracı, kira ise aile bütçesinin başına atanmış daimi bir genel müdür!

Maaş ayın başında hesaba yatıyor, daha banka mesajı bitmeden para ortadan kayboluyor. Faturalar sıraya girmiş alacaklılar gibi kapıda bekliyor. Emekli, yıllarca çalışıp dinlenmeyi hayal etmişti; şimdi indirim marketlerinin açılış saatlerini takip ederek ikinci bir meslek edindi. Asgari ücretli ay sonunu getirmeye çalışırken, ay sonu her ay biraz daha uzağa taşınıyor. Ekonomi yönetimi “sabır” diyor. Vatandaş sabrediyor; çünkü başka satın alabileceği bir şey kalmadı!

Bir de adalet meselesi var. Ekonomide herkes kemer sıkıyor ama bazıları kemeri başkasının boğazına takıyor. Hukuk karşısında eşitlik, kâğıt üzerinde son derece ucuz; uygulamaya gelince paha biçilemez bir hizmete dönüşüyor. Vatandaş hakkını aramak için kapı kapı dolaşıyor, dilekçe veriyor, harç ödüyor, gün sayıyor. Sonunda dosyanın durumunu öğrenmek için yine sıra numarası alıyor. Adaletin terazisi şaşmamalı; fakat terazinin kefesine kimin çıktığı, kimin beklediği de önemlidir.

Bir ülkede pazara çıkan yurttaş fiyatlardan, mahkemeye giden yurttaş sonuçtan korkuyorsa, burada yalnızca ekonomik kriz yoktur; güven krizi de vardır. Çünkü adalet güven üretir, güven yatırım getirir, üretim istihdam yaratır. Hukukun öngörülebilir olmadığı yerde sermaye bekler, gençler bavul hazırlar, emekli hesap makinesiyle yaşar. Sonra da büyüme rakamları açıklanır; vatandaş büyüyen tek şeyin borçları olduğunu düşünür. Üstelik her açıklamada yeni bir başarı hikâyesi dinliyoruz.

Rakamlar uçuyor, grafikler yükseliyor, kürsülerden pembe tablolar sunuluyor. Yalnız vatandaşın cüzdanı bu kalkınma şölenine davet edilmiyor. Enflasyon düşüyor deniyor; markette fiyatlar düşmüyor, sadece zamların hızı değişiyor. İşte istatistikle hayat arasındaki fark budur: Biri sunumda parlar, diğeri kasada insanın yüzüne tokat gibi çarpar. Gerçek başarı, vatandaşın sofrasında ve mahkeme salonunda hissedilendir. Gerisi bol alkışlı bir gösteridir, hepsi bu kadar.

Mizah yapıyoruz diye gerçeğin ağırlığı azalmıyor. Bir ülkede insanlar ay sonunu değil, bir sonraki zammı bekliyorsa; hakkını aramak için yıllarını harcıyorsa, mesele birkaç yanlış hesap değildir. Mesele, yönetimin vatandaşa karşı sorumluluğudur. Ekonomi, vatandaşa yoksulluğu kader diye satamaz. Adalet, gecikmeyi hizmet diye sunamaz. Devletin görevi, vatandaşa sabır testi yapmak değil; hakkını, ekmeğini ve geleceğini güvence altına almaktır.

Unutulmasın: Mizah, bazen çaresizliğin son savunmasıdır. Ama bir ülkenin insanları gülerek ağlıyorsa, artık fıkra anlatanlara değil, bu fıkrayı yazan düzene hesap sorulmalıdır. Çünkü mutfakta tencere kaynamıyor, adalet kapısında umut bekliyorsa; bunun adı ekonomi programı değil, toplumsal alarmdır.

13 Kasım 2026 Cuma

TÜRKİYE'NİN BÜYÜK SINAVLARI

 


Bir ülkenin gerçek gücü, sahip olduğu doğal kaynaklarla, yüksek binalarıyla veya açıkladığı büyüme rakamlarıyla ölçülmez. Asıl güç; vatandaşının huzurunda, sofrasındaki ekmeğinde, adalete olan güveninde ve çocuklarının geleceğe umutla bakabilmesindedir.

Türkiye bugün birbirini besleyen büyük sorunlarla karşı karşıya.

1. EKONOMİK KRİZ VE GEÇİM SIKINTISI

Yüksek enflasyon, hayat pahalılığı, kiralar, gıda fiyatları ve eriyen ücretler milyonlarca insanın yaşamını zorlaştırıyor. Emekliler geçinemiyor, asgari ücretliler ay sonunu getiremiyor, gençler ekonomik bağımsızlık kazanamıyor. Üretim ve gelir artışı toplumun geniş kesimlerine yansımadıkça ekonomik büyümenin vatandaş açısından anlamı kalmıyor.

2. ADALET VE HUKUKA GÜVEN SORUNU

Adalet, devletin temel direğidir. Hukukun üstünlüğüne, bağımsız yargıya ve eşit vatandaşlık ilkesine güven zedelendiğinde yalnızca hukuk sistemi değil, ekonomi ve toplumsal barış da zarar görür. Hiç kimsenin ayrıcalıklı olmadığı, herkesin hukuk önünde eşit olduğu bir Türkiye artık ertelenemez bir ihtiyaçtır. Adalet gücü bağımsız olmayan bir milletin, devlet halinde varlığı kabul olunmaz.

3. EĞİTİMDE FIRSAT EŞİTSİZLİĞİ

Eğitim, toplumsal kalkınmanın anahtarıdır. Ancak ailelerin ekonomik imkânları çocukların eğitim kalitesini belirlememelidir. Okullardaki fiziki eksiklikler, öğretmen ve personel ihtiyacı, eğitim maliyetleri ve değişen müfredat tartışmaları geleceğimizi doğrudan etkiliyor. Diploma değil, nitelikli bilgi ve liyakat esas alınmalıdır.

4. İŞSİZLİK, LİYAKATSİZLİK VE GENÇLERİN UMUTSUZLUĞU

Üniversite mezunu gençlerin iş bulamaması, nitelikli insanların yurt dışına yönelmesi Türkiye'nin en büyük kayıplarından biridir. İşe alımlarda referans değil, bilgi, beceri ve emek belirleyici olmalıdır. Gençlerine fırsat sunamayan bir ülke, geleceğini de kaybetme riskiyle karşı karşıyadır.

5. TOPLUMSAL KUTUPLAŞMA VE GÜVEN EKSİKLİĞİ

Siyasi görüşler, yaşam biçimleri ve kimlikler üzerinden derinleşen ayrışma toplumsal dayanışmayı zayıflatıyor. Oysa Türkiye'nin ihtiyacı kavga değil, ortak akıl; ötekileştirme değil, kardeşliktir. Cumhuriyet çatısı altında farklılıklarımızla birlikte yaşama kültürünü güçlendirmeliyiz.

6: DEVLET YÖNETİMİNDE ŞEFFAFLIK VE HESAP VEREBİLİRLİK

Kamu kaynaklarının etkin kullanılması, israfın önlenmesi ve kamu yönetiminde şeffaflığın sağlanması hayati önem taşıyor. Vatandaş ödediği vergilerin nereye harcandığını bilmek, yöneticilerden hesap sorabilmek istiyor. Devlet kurumlarında liyakat, denetim ve sorumluluk kültürü güçlenmeden kalıcı kalkınma sağlanamaz. Siyasi makamlar kişisel çıkarların değil, kamu yararının hizmetinde olmalıdır. Unutulmamalıdır ki devletin gerçek sahibi millettir; yönetenler ise millete hizmet etmekle yükümlüdür.

SON SÖZ:

Türkiye'nin kaynakları da insan gücü de tarihsel birikimi de bu sorunları aşmaya yeterlidir. Eksik olan; ortak hedef, kararlı yönetim, şeffaflık, liyakat ve hesap verebilirliktir.

Unutmayalım: Bir ülke, vatandaşının umutlarını tüketerek büyüyemez. Artık günü kurtaran politikalar değil, gelecek kuşakları kurtaracak reformlar zamanıdır.

Çünkü Türkiye'nin kaybedecek bir nesli, harcayacak bir günü daha yoktur!

“Bu değişim için siyasi irade, toplumsal uzlaşma ve kararlı adımlar şarttır. Türkiye, potansiyelini ancak adalet, demokrasi ve üretimle gerçeğe dönüştürebilir.”

TÜRKİYE’NİN EĞİTİM KARNESİ: GELECEĞİMİZ SINAVDA

 


Bir ülkenin gerçek zenginliği, sahip olduğu doğal kaynaklardan önce, çocuklarına sunduğu eğitim imkânlarıdır. Çünkü eğitim yalnızca diploma kazandırmaz; düşünmeyi, üretmeyi, sorgulamayı ve toplumsal hayata eşit katılmayı sağlar. Türkiye’nin eğitim karnesine baktığımızda ise başarıların yanında, ertelenemeyecek sorunlarla da karşılaşıyoruz.

2025 verileri üzerinden hazırlanan eğitim dağılımı, nüfusun önemli bölümünün ilkokul, ortaokul ve lise düzeyinde kaldığını; üniversite ve üzeri eğitim alanların ise daha sınırlı bir paya sahip olduğunu gösteriyor. Bu tablo, eğitimin niteliğini ve herkes için erişilebilir olup olmadığını yeniden düşünmemizi gerektiriyor.

Ekonomik kriz, eğitimde fırsat eşitliğini her geçen gün daha fazla zedeliyor. Kırtasiye, servis, beslenme, kıyafet, barınma ve özel ders giderleri aile bütçelerini zorluyor. Devlet okuluna giden çocukların dahi eğitim masrafları karşısında aileler borçlanıyor. Yoksul bir çocuğun eğitim yolculuğu daha baştan ağır bir yükle başlıyorsa, başarıyı yalnızca sınav sonuçlarıyla ölçmek adil değildir.

Okullarımızda öğretmenlerin yanında yardımcı personel, temizlik görevlisi ve güvenlik çalışanı eksikliği de ciddi bir sorun. Temiz, sağlıklı ve güvenli okul ortamı lüks değil, kamusal sorumluluktur. Çocukların hijyen ve güvenlik kaygısıyla değil, öğrenme heyecanıyla okula gitmesi gerekir.

Türkiye Yüzyılı Maarif Modeli ve müfredat değişiklikleri de toplumda tartışılıyor. Her reformun merkezinde bilimsel yaklaşım, çağın ihtiyaçları, laik ve kapsayıcı eğitim ilkeleri ile çocukların üstün yararı bulunmalıdır. Eğitim politikaları günlük siyasi tartışmaların değil, uzun vadeli toplumsal uzlaşmanın konusu olmalıdır.

Kademeler arasında okullaşmanın düşmesi, özellikle ekonomik nedenlerle eğitimden kopan çocukları görünür kılıyor.
Fırsat eşitsizliği büyüdükçe eğitim, sosyal hareketliliğin merdiveni olmaktan çıkıp mevcut eşitsizlikleri kuşaktan kuşağa aktaran bir düzene dönüşebilir.
Sık değişen yönetmelikler, belirsizlik ve bürokratik baskı ise öğretmenlerin ve okul yöneticilerinin enerjisini sınıftan uzaklaştırıyor.

Yükseköğretimde akademik özgürlük, liyakat, araştırma kaynakları, üniversite-sanayi iş birliği ve mezunların istihdamı konusunda da yapısal adımlara ihtiyaç var. Üniversite sayısını artırmak tek başına kaliteyi güvence altına almıyor.

Bu nedenle bütçeden yapılan her eğitim harcaması, geleceğe yatırım olarak görülmelidir. Okulların fiziki koşulları eşitlenmeli; kırsaldaki, kent merkezindeki, deprem bölgesindeki ve dezavantajlı mahallelerdeki çocuklar aynı nitelikte imkânlara erişmelidir.

Rehberlik, psikolojik danışmanlık ve özel eğitim hizmetleri güçlendirilmelidir. Öğrencinin başarısı ailesinin gelirine, yaşadığı semte ya da okulunun imkânlarına teslim edilmemelidir. Bu sorumluluk, devletin en temel görevlerinden biridir; kuşkusuz.

Çözüm; eğitime ayrılan kaynakları artırmak, okul öncesinden üniversiteye kadar fırsat eşitliğini güçlendirmek, öğretmenlerin mesleki itibarını korumak ve kararları bilimsel verilerle almaktır. Her çocuğa nitelikli eğitim, ücretsiz öğün, güvenli okul ve umut sunulmalıdır.

Çünkü eğitimde kaybedilen her yıl, ülkenin geleceğinden eksilen bir yıldır. Türkiye’nin yarını, çocuklarının hangi okulda doğduğuna değil, hangi imkânlara kavuştuğuna bağlıdır.
Eğitimde eşitlik sağlanmadan kalkınma tamamlanamaz; adalet kurulmadan başarı kalıcı olamaz.

3 Kasım 2026 Salı

TÜRKİYE’DE GEÇİM SAVAŞI

 


Türkiye’de geçim sıkıntısı artık yalnızca dar gelirlinin değil, toplumun geniş kesimlerinin ortak gündemidir. Rakamlar, mutfaktaki yangının nasıl büyüdüğünü gösteriyor.

2006 ilk 10 ayda TÜİK’in enflasyonu % 29,77, ENAG’ın ölçümü % 45,12 olarak veriliyor. İki oran arasındaki fark bile vatandaşın yaşadığı fiyat artışını hangi pencereden gördüğümüz tartışmasını büyütüyor. Ancak pazara, markete ve faturaya bakan insan için tartışma basit: Gelir, giderin gerisinde kalıyor.

Dört kişilik bir ailenin aylık gıda harcaması 40.000 TL dayanmış durumda. Açlık sınırı da yaklaşık 40.000 TL. Yoksulluk sınırının 125.000 TL. olduğu bir tabloda, asgari ücretli ve emekli hangi bütçeyle insanca yaşayacak?

Bekâr bir çalışanın aylık yaşama maliyetinin 50.000 TL. ulaşması, tek başına çalışan bir insanın bile geçinmekte zorlandığını ortaya koyuyor. Bunlar lüks tüketimin değil; beslenmenin, barınmanın, ulaşımın ve temel ihtiyaçların hesabı.

Emekli yıllarca çalışıp prim ödüyor; bugün aldığı maaşla ayın sonunu getirmeye çalışıyor. Asgari ücretli ise daha maaşını aldığı gün kira, fatura ve mutfak masrafını hesaplamak zorunda. Emekli aylıklarıyla asgari ücret arasındaki dengesizlik, yalnızca bir ücret meselesi değil, sosyal adalet meselesidir. Çalışanın da emeklinin de geliri, temel yaşam maliyetleri karşısında korunmalıdır.

Konut kiralarına kasım ayında uygulanacak yüzde 31,23’lük artış, zorlanan kiracıların yükünü daha da ağırlaştırıyor. Doların 50 TL. Euronun 55,55 TL. düzeyinde olduğu; benzinin 82 TL. mazotun 102 TL. çıktığı bir ekonomide ulaşım ve üretim maliyetleri de hanelerin bütçesine yansıyor. Akaryakıt yalnızca araç sahibini değil, taşımacılıktan gıdaya kadar bütün fiyat zincirini etkiliyor.

Ekonominin başarısı, yalnızca büyüme oranlarıyla, ihracat rakamlarıyla veya finansal göstergelerle ölçülemez. Asıl ölçü, bir ailenin ay sonunda borçlanmadan yaşayabilmesi; emeklinin pazardan eli boş dönmemesi; çalışanın kirasını ödedikten sonra temel ihtiyaçlarını karşılayabilmesidir.
Çözüm, ücretleri yılda bir kez belirleyip vatandaşın enflasyon karşısında erimesini izlemek değildir. Gelirler gerçek yaşam maliyetine göre düzenli güncellenmeli; kira, gıda ve enerji yükünü azaltacak kalıcı politikalar uygulanmalıdır. Fiyat artışları şeffaf biçimde izlenmeli, dar gelirliyi koruyan destekler hedefli ve denetlenebilir olmalıdır.

Vergi yükünün dağılımı da bu tablonun parçasıdır. Ücretinden vergi ve kesinti yapılan yurttaş, harcama yaptığında dolaylı vergilerle yeniden ödeme yapıyor. Bu nedenle adil bir düzen, yükü en çok tüketmek zorunda olanların omuzlarına bırakmamalıdır. Kamu kaynaklarının kullanımında tasarruf, hesap verebilirlik ve öncelik sıralaması güveni güçlendirmelidir. İnsanlar açıklama değil, sonuç görmek istiyor: Daha erişilebilir gıda, ödenebilir kira, güvenceli iş ve insanca yaşamaya yetecek gelir. Bu beklenti ayrıcalık değil, yurttaşlık hakkıdır.

Unutulmamalıdır: Bir ülkede insanlar çalıştığı hâlde geçinemiyorsa, sorun yalnızca aile bütçesinde değildir. Rakamlar soğuk olabilir; ama onların arkasında sıcak bir ev, dolması gereken bir tencere ve geleceğini düşünen milyonlarca insan vardır. Ekonominin vicdanı, vatandaşın sofrasında ölçülür.

26 Ekim 2026 Pazartesi

GENÇ KUŞAĞIN ORTAK PAYDASI: YARIN NE OLACAK

Bir ülkenin geleceğini merak ediyorsanız, binalarının yüksekliğine ya da döviz kurlarındaki hareketliliğe değil; gençlerinin gözlerindeki ışığa, yüzlerindeki tebessüme ve yarına dair taşıdıkları umuda bakmalısınız. Çünkü gençlik, yalnızca bir yaş dönemi değil, bir ulusun geleceğe attığı en sağlam imzadır. Bugün Türkiye’de ise bu imza, derin bir endişe ve belirsizlik bulutunun altında kalıyor. Üniversite amfilerinden kafelere, plazalardan mahalle kahvelerine kadar milyonlarca gencin ortak sorusu aynı: “Yarın ne olacak?”

Çeyrek asra yaklaşan siyasi ve ekonomik iklimde büyüyen gençler, istikrar ve öngörülebilirlik arayışıyla hayatlarını sürdürüyor. Çocukluklarında sürekli değişen sınav sistemleriyle yarışa sokuldular. Üniversiteyi bitirdiklerinde ise diplomalarının her zaman iş ve gelecek garantisi sağlamadığını gördüler. Liyakatin yerini kayırmacılığın, emeğin yerini tanıdık ilişkilerinin aldığına inanan bir gençlik, hak ettiğine ulaşamadığında sisteme olan güvenini de kaybediyor. En iyi üniversitelerden mezun olan pırıl pırıl beyinler, kariyer hayalleri kurmak yerine yurt dışında yaşamayı düşünüyor.

Mesele yalnızca geçim sıkıntısı, yüksek kiralar ya da bir fincan kahvenin fiyatı değildir. Hayat pahalılığı elbette ağırdır. Ancak gençleri asıl yıpratan, geleceğini planlayamamak ve emeğinin karşılığını alacağından emin olamamaktır. İş bulabilecek mi? Kendi evine çıkabilecek mi? Ailesini geçindirebilecek mi? Yıllarca okuyup çalıştıktan sonra insanca bir hayat yaşayabilecek mi? Bu soruların yanıtını bulamayan gençler, hayallerini ertelemek zorunda kalıyor.

Bir ülkenin gençleri, kendi geleceklerini başka ülkelerde arıyorsa burada ciddi bir sorun vardır. Gençlerin gitme isteğini yalnızca kişisel tercih olarak değerlendirmek, meselenin özünü görmezden gelmektir. İnsanlar huzur, adalet, özgürlük ve fırsat eşitliği istiyor. Gençler de yeteneklerinin değer gördüğü, düşüncelerini özgürce ifade edebildiği ve geleceklerini güvenle kurabildiği bir ülkede yaşamak istiyor.

Oysa bir devletin en büyük sermayesi betonarme köprüler, yollar veya görkemli binalar değildir. O eserleri inşa eden, geliştiren ve geleceğe taşıyan insan kaynağıdır. Gençlerin eğitimine, mesleki gelişimine ve girişimciliğine yatırım yapmak, ülkenin yarınlarına yatırım yapmaktır. Bunun yolu da güçlü bir eğitim sistemi, bağımsız hukuk, şeffaf yönetim ve liyakat esaslı istihdamdan geçer.

Gençlere umut vermek, birkaç güzel söz söylemekle mümkün değildir. Onlara adil bir düzen, eşit fırsatlar ve emeğin karşılığını sunmak gerekir. Siyasi sorumluluk da tam burada başlar.

Gençlerine umut veremeyen bir ülke, geleceğini kaybetme riskiyle karşı karşıyadır. Türkiye’nin yarınlarını kurtarmak istiyorsak, bugün gençlerin sesini duymalıyız. Çünkü gençlerin umudu, Türkiye’nin geleceğidir.

Bir ülkenin gençleri hayal kurmaktan vazgeçmişse, orada alarm zilleri çalıyor demektir. Gençler torpilden, adaletsizlikten ve umutsuzluktan kaçıyorsa sorumlular artık mazeret üretemez. Çünkü gençlerin geleceğini çalan, aslında ülkenin geleceğini çalmaktadır. Sandalyeler, makamlar ve iktidarlar gelip geçer; fakat kaybedilen bir kuşağın hesabını tarih mutlaka sorar. Gençlerini kaybeden Türkiye, yarınlarını da kaybeder!

FARKLILIKLARIMIZLA CUMHURİYET ALTINDA BULUŞMAK


Cumhuriyetimizin 103. yılını kutlarken, Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ün “En büyük eserim” dediği Cumhuriyet, yalnızca bir yönetim biçimi değil; özgürlüğün, eşitliğin ve ortak geleceğe duyulan inancın simgesidir. Yüz yılı aşkın süre önce, yıkılmış bir imparatorluğun küllerinden doğan bu büyük vizyon, toplumu tebaa olmaktan çıkarıp kendi kaderinde söz sahibi olan özgür yurttaşlara dönüştürmüştür.

Cumhuriyet, tarihimizin en önemli kırılma noktalarından biridir. Atatürk’ün aklı ve bilimi merkeze alan devrimleri, Türkiye’nin çağdaş uygarlık yolunda ilerlemesini sağlamıştır. Eğitimden hukuka, ekonomiden toplumsal yaşama kadar gerçekleştirilen dönüşüm, bireyin haklarını ve sorumluluklarını öne çıkarmıştır. Cumhuriyet’in temelinde, insan onuruna saygı, fırsat eşitliği ve hiçbir ayrıcalığın vatandaşlık hukukunun önüne geçmemesi ilkesi vardır. Ancak Cumhuriyet’i yaşatmak, yalnızca geçmişin başarılarını hatırlamakla mümkün değildir. Onu her gün yeniden anlamak, demokratik değerlerini korumak ve gelecek kuşaklara daha güçlü biçimde aktarmak zorundayız. Çünkü demokrasi, yalnızca seçim sandığından ibaret değildir. 

Demokrasi; farklı düşüncelerin özgürce ifade edildiği, hukukun herkese eşit uygulandığı ve hiç kimsenin kimliği, inancı ya da yaşam tarzı nedeniyle ötekileştirilmediği bir düzenin adıdır. Türkiye, tarih boyunca farklı kültürlerin, dillerin, inançların ve geleneklerin bir arada şekillendirdiği zengin bir toplumsal mozaiğe sahip olmuştur. Bu çeşitlilik, doğru yönetildiğinde ayrışmanın değil, dayanışmanın kaynağıdır. Bizi biz yapan, birbirimize benzememiz değil; farklılıklarımıza rağmen aynı ülkenin geleceği için ortak sorumluluk taşıyabilmemizdir.

İşte Cumhuriyet, bu büyük toplumsal yapıyı bir arada tutan çimentodur. Bu çimentonun sağlamlığı ise adaletle, eğitimle, liyakatle, karşılıklı saygıyla ve toplumsal uzlaşıyla mümkündür. Kutuplaşmanın yerine diyaloğu, öfkenin yerine anlayışı, ayrıcalığın yerine eşit vatandaşlığı koyabildiğimiz ölçüde geleceğe güvenle yürüyebiliriz.

Cumhuriyet’in ikinci yüzyılında asıl hedefimiz, yalnızca geçmişimizle gurur duymak değil, geleceğimizi de aynı kararlılıkla inşa etmektir. Bunun yolu; bilimin ışığında yetişen gençlerden, düşüncelerini özgürce ifade edebilen bireylerden, bağımsız ve tarafsız bir adalet sisteminden geçer. Hiçbir vatandaşımız kendisini bu ülkenin dışında hissetmemeli, hiçbir çocuğumuz geleceğe umutsuz bakmamalıdır. Çünkü Türkiye’nin gerçek gücü, yalnızca ekonomik kaynaklarında veya coğrafi konumunda değil, 86 milyon insanının ortak iradesinde saklıdır. Birbirimizi anlamayı, farklılıklarımıza saygı göstermeyi ve ortak değerlerimiz etrafında kenetlenmeyi başardığımızda Cumhuriyet, gelecek nesillere bırakacağımız en değerli miras olacaktır.

Bugün hepimize düşen görev, Cumhuriyet’in çatısı altında ortak değerlerimizi korumak ve farklılıklarımızı zenginliğe dönüştürmektir. Çocuklarımıza daha özgür, daha adil ve daha huzurlu bir Türkiye bırakmak, hepimizin tarihî sorumluluğudur.

29 Ekim Cumhuriyet Bayramımızın 103. yılında, başta Atatürk olmak üzere Cumhuriyetimizi kuranları saygı ve minnetle anıyoruz. Cumhuriyetimiz, farklılıklarımızla birliğimizin, eşitliğimizin ve ortak geleceğimizin sonsuz güvencesi olsun.

Yaşasın Cumhuriyet, Yaşasın Mustafa Kemal Atatürk.

29 Ekim Cumhuriyet Bayramımız kutlu olsun.

ADALET TERAZİSİ VE İKTİDARIN SINAVI

Bir ülkeyi ayakta tutan temel direk; görkemli binalar, yüksek büyüme rakamları ya da devasa altyapı projeleri değildir. Bir devleti devlet yapan, toplumun her bir ferdine derinden hissettirdiği adalet duygusudur. Tam 24 yıldır iş başında olan bir iktidar dönemi değerlendirildiğinde, kuşkusuz sorulması gereken en kritik soru şudur: Türkiye’de adalet gerçekten sağlandı mı?

Siyasilerin bu soruya vereceği süslü nutuklar bir yana, sokağın ve vatandaşın verdiği yanıt son derece açıktır. ASAL Araştırma’nın 26 ilde gerçekleştirdiği ankette çıkan veriler, toplumsal hafızaya kazınan acı bir gerçeği gözler önüne seriyor: Yurttaşların yalnızca %21,1’i "Türkiye'de adalet var" derken, %71 gibi ezici bir çoğunluk "Adalet yok" yanıtında birleşiyor. Çeyrek asra yaklaşan kesintisiz bir yönetim tecrübesinin ardından toplumun ezici çoğunluğunda beliren bu güvensizlik tablosu, sıradan bir istatistik değildir. Bu oran; yargı sistemine, fırsat eşitliğine ve hukukun üstünlüğüne dair inancın ne denli eridiğinin açık ilanıdır.

Adalet talebi sadece adliye koridorlarındaki hakim kararlarıyla sınırlı değildir. İşe alımlardaki liyakatsizlikten gelir dağılımındaki derin uçuruma, cezasızlık algısından suçluların elini kolunu sallayarak gezdiği sokak güvenliğine kadar hayatın her alanında bu boşluk hissedilmektedir. "Bana dokunmayan bin yaşasın" anlayışının yerleştiği, haklının değil gücü elinde tutanın sesinin çıktığı her an, o adalet terazisi biraz daha bozulmaktadır. Vatandaş artık mahkemeye gittiğinde hakkını alacağına değil, arkasında bir dayısı olup olmadığına bakmak zorunda kalmaktadır.

24 yıllık bir iktidarın en birincil sorumluluğu, kurumsal yapıyı güçlendirmek ve hukuka olan güveni sarsılmaz kılmaktı. Ancak geldiğimiz noktada toplumun büyük kısmı kendisini hukuki güvenceden yoksun hissediyorsa, burada derin bir vicdan muhasebesi yapılması zorunludur. Hukukun üstünlüğü yerine üstünlerin hukukunun hakim olduğu bir iklimde ne ekonomik istikrar kalıcı olabilir ne de toplumsal barış tesis edilebilir.

Soruşturmaların kişiye göre açıldığı, kararların siyasi konjonktüre göre şekillendiği bir sistem, en büyük zararı yine devletin kendisine verir. Mülkün temeli olan adalet çökünce, üzerinde yükselen hiçbir bina ayakta kalamaz. Adalet, bir siyasi partinin vaat broşüründe yer alan süslü bir kelime değil; vatandaşın ne zaman başı sıkışsa sığınabileceği tek güvenli liman olmalıdır.

Eğer bir ülkede her 10 kişiden 7’si adaletin varlığına inanmıyorsa, ortada övünülecek bir tablo kalmamış demektir. Çünkü güvenin bittiği yerde, geleceğe dair tüm umutlar da tükenir.

Adaletin yeniden tesis edilmesi için önce hukukun herkese eşit uygulanacağına dair güçlü bir irade ortaya konulmalıdır. Bağımsız yargı, şeffaf yönetim ve liyakat, bu güvenin temel taşlarıdır. Unutulmamalıdır ki iktidarlar değişir, makamlar el değiştirir; ancak adaletin terazisi şaşarsa, bunun bedelini bütün bir millet öder. Adalet, devletin namusu, milletin geleceğidir. Adalet çökerse devlet sarsılır, milletin umudu tükenir, gelecek karanlığa gömülür.

19 Ekim 2026 Pazartesi

FON KRİZİ SADECE FİNANSAL DEĞİL, GÜVEN KRİZİ

 

Türkiye’de eylül ayında patlak veren fon krizi, borsadaki sert dalgalanmanın çok ötesinde bir meseleye dönüştü. Sermaye Piyasası Kurulu, yedi portföy yönetim şirketinin kurucusu olduğu 131 fonun tasfiyesine karar verdi. Açıklanan verilere göre bu fonlarda 455 bin 758 tekil yatırımcı bulunuyor. Bu rakam, birikimlerini değerlendirmek isteyen yüz binlerce insanın geleceğe ilişkin kaygısı demek.

Asıl soru şu: Küçük yatırımcı parasını sisteme emanet ettiğinde, onu korumakla görevli denetim mekanizmaları ne kadar etkili çalıştı? Fonların büyümesi, bazı hisselerde olağan dışı fiyat hareketleri ve geri ödeme güçlükleri daha erken fark edilebilir miydi? Bu soruların yanıtı, yalnızca geçmişi anlamak için değil, aynı tablonun yeniden yaşanmaması için de gerekli.

Düzenleyici kurumların görevi kriz çıktıktan sonra müdahale etmekle sınırlı olamaz. Riskleri zamanında izlemek, piyasa hareketlerini denetlemek, yatırımcıyı anlaşılır ve hızlı biçimde bilgilendirmek de kamusal sorumluluğun parçasıdır. Hangi uyarıların yapıldığı, hangi önlemlerin alındığı ve olası aksaklıkların neden büyüdüğü bağımsız biçimde incelenmelidir. Denetimde eksiklik varsa, bunun adı konmalı ve sorumluluk açıkça belirlenmelidir. Kamuoyuna yansıyan siyasi bağlantılar ve yakın çevre iddiaları da söylentiyle değil, belge ve delillerle değerlendirilmelidir. 

Soruşturma tamamlanmadan kimse suçlu ilan edilemez. Ancak bu ilke, hesap sorma ihtiyacını ortadan kaldırmaz. Hukuk herkes için eşit işlemeli; makam, servet veya yakınlık kimseye ayrıcalık sağlamamalıdır. Şeffaflık, hem masumların haklarını korur hem de gerçek sorumluların ortaya çıkarılmasını sağlar.

Şimdi öncelik, yatırımcıların haklarının korunmasıdır. Tasfiye sürecinin takvimi, varlıkların nasıl nakde çevrileceği, ödemelerin hangi esaslarla yapılacağı ve itiraz yolları açıkça duyurulmalıdır. Küçük yatırımcı belirsizlik içinde bırakılmamalı; düzenli bilgilendirme yapılmalı, denetim açıkları bağımsız uzmanlarca incelenmeli ve gerekli mevzuat güçlendirilmelidir. Meclis denetimi ve kamuoyuna sunulacak düzenli raporlar da sürece güven kazandırabilir.

Bu olay, sermaye piyasalarının yalnızca kazanç vaadiyle ayakta kalamayacağını gösteriyor. Sağlıklı bir piyasa için güvenilir bilgi, güçlü denetim, şeffaf yönetim ve etkili yaptırım gerekir. Yatırımcı risk alabilir; fakat kuralların uygulanacağına, usulsüzlük iddialarının araştırılacağına ve haklarının gözetileceğine inanmalıdır.

Fon krizinin bedeli yalnızca finansal kayıplarla ölçülemez. Sarsılan güven, gelecekte yatırım yapacak insanların kararlarını da etkiler. Bu nedenle mesele birkaç şirketin ya da kişinin ötesindedir; kamusal denetimin kalitesi ve hukukun işleyişiyle ilgilidir.

Yetkililer, tasfiye sürecindeki gelişmeleri gecikmeden paylaşmalı; yatırımcıların sorularına tek merkezden yanıt verilmeli ve işlemler bağımsız denetime açık olmalıdır. Güvenin onarılması, mağduriyetlerin dürüstçe ele alınmasıyla başlayacaktır. Bu kamusal sorumluluk ertelenemez, görmezden gelinemez.

Türkiye’nin ihtiyacı suçlamalarla hüküm vermek değil, gerçekleri ortaya çıkarmaktır. Çünkü güven, vaatle değil; şeffaf soruşturma, hesap verebilirlik ve herkes için eşit hukukla yeniden kurulur. Küçük yatırımcı yalnızca parasını değil, emeğini ve geleceğe dair umudunu da koruyacak bir sistem bekliyor.

15 Ekim 2026 Perşembe

TÜRKİYE NEREYE GİDİYOR, ADALET NEREDE ?


Türkiye’nin bugün derinden kanayan üç büyük yarası var: Ekonomide derinleşen adaletsizlik, eğitimde artan şiddet ve trafikte bitmek bilmeyen ölümler!

Bir ülkede milyonlarca vatandaş geçinemiyorsa, çocuklar okulda güvende değilse ve insanlar yollarda hayatını kaybediyorsa durup düşünmek gerekir: Bu ülkeyi kim yönetiyor, sorumluluk kimde, adalet nerede?

Ekonomi çöktü, güven sarsıldı!

Emekli geçinemiyor, asgari ücretli ay sonunu getiremiyor, eğitimli gençler geleceğini başka ülkelerde arıyor. Milyonlarca vatandaş temel ihtiyaçlarını karşılamakta zorlanırken, kontrolsüz enflasyon ve gelir adaletsizliği orta sınıfı adeta yok ediyor, ekonomik uçurum her geçen gün daha da derinleşiyor.

Kamu kaynakları ve yatırım fonlarıyla ilgili yolsuzluk iddiaları varsa sorular açıktır: Paralar nereye gitti? Kimler sorumlu? Denetim mekanizmaları görevini yaptı mı?

Kim olursa olsun, iddialar bağımsız biçimde araştırılmalı; suç işleyen varsa hukuk önünde hesap vermelidir. Çünkü adalet, yalnızca güçsüzlere uygulanan bir kural değildir. Kamu malı, milletin alın teridir. Onu korumak, her yöneticinin en temel görevidir.

Okullarda şiddet, geleceğimizde korku!

Okullar çocuklarımızın eğitim gördüğü, geleceğe özgürce hazırlandığı güvenli alanlar olmalı. Ancak akran zorbalığı, girişlerdeki güvenlik zafiyetleri, silahlı ve bıçaklı saldırılar toplumun yüreğini yakıyor.

Bir çocuk nasıl oluyor da eline silah veya bıçak alıp başka bir çocuğun hayatına göz göre göre son verebiliyor? Aile, okul, eğitim sistemi ve devlet nerede eksik kalıyor? Şiddeti besleyen psikolojik ve sosyolojik nedenler neden zamanında tespit edilemiyor?

Çocukları yalnızca sınavlara hazırlamak yetmez. Onlara vicdanı, merhameti, sorumluluğu ve insan hayatının değerini öğretmek zorundayız. Öğretmenlerin can güvenliği derhal sağlanmalı, rehberlik hizmetleri güçlendirilmeli ve şiddet belirtileri asla görmezden gelinmemelidir.

Trafikte her gün ayrı bir acı!

Paylaşılan resmi verilere göre, 2026 yılının ilk dokuz ayında Türkiye genelinde 519 bin 454 trafik kazası meydana geldi. Bu kazalarda 1.628 kişi hayatını kaybetti, yaklaşık 311 bin kişi yaralandı.

Her rakamın arkasında yıkılan bir aile, yarım kalan bir hayat, gözü yaşlı bir anne ve evine dönemeyen bir baba var. Trafik kurallarına uymak kadar güvenli altyapı, yollardaki kusurların giderilmesi, etkin denetim ve caydırıcı yaptırımlar da hayati önem taşır. Direksiyon başındaki sorumsuzluk ve denetimsizlik, masum insanların hayatına mal olmamalıdır.

Peki, sorumluluk alan var mı?

Ekonomide şeffaflık, eğitimde güvenlik, trafikte disiplin istiyoruz. Ayrıcalık değil, adalet istiyoruz. Verilen içi boş sözler değil, sahada somut sonuçlar görmek istiyoruz. Bir ülkenin gerçek zenginliği yalnızca parası değildir; hukukuna duyulan güven, çocuklarının güvenliği ve insan hayatına verdiği değerdir.

Sorumluluktan kaçan anlayışa karşı sessiz kalmayacağız. Türkiye’nin artık mazeretlere değil, hesap verebilir, liyakatli ve adil bir yönetime ihtiyacı var! İktidar, güçlü bir ayrıcalık değil; topluma karşı üstlenilmiş en büyük ve en ağır sorumluluk bilincidir.

RAKAMLAR KONUŞUYOR, HALK SUSUYOR


Türkiye’de artık hayat pahalılığını anlatmak için uzun cümlelere, süslü laflara gerek yok. Rakamlar her şeyi tüm çıplaklığı ve acımasızlığıyla yüzümüze vuruyor. Ekim 2026’ya girerken ABD doları 49,16 TL, Euro 55,11 TL dayanmış durumda. Gram altın 6.583 TL, çeyrek altın 10.761 TL, Cumhuriyet altını ise 44.239 TL olmuş. Peki bu vahşi tablo karşısında vatandaşın geliri aynı hızla artıyor mu? Kesinlikle hayır!

Merkez Bankası politika faizini yüzde 37 seviyesinde tutarak ekonomiyi soğuttuğunu sanırken, TÜİK’in Eylül 2026 enflasyonu yüzde 29,73, ENAG’ın gerçekçi hesaplaması ise yüzde 46,61 olarak kayıtlara geçiyor.

İki farklı enflasyon oranı var ama halkın mutfak ateşi tek: Pazar yangın yeri, marketler el yakıyor, kira ödemek imkansızlaşıyor. Ekim ayında konut kiralarındaki artış oranı TÜİK verilerine göre bile yüzde 31,49’u buldu.

Saraylarda yaşayanlar için bu oran sadece kağıt üzerinde bir istatistikten ibaret olabilir; ancak sokaktaki kiracı için ay sonunda kapıya dayanan bir yıkım, çaresizlik demektir.

TÜRK-İŞ’in Eylül 2026 verilerine göre açlık sınırı 38 bin TL, yoksulluk sınırı ise masmavi bir hayal gibi 124 bin TL’ye fırlamış durumda. Milyonlarca asgari ücretli ve emekli, bu insanlık dışı açlık sınırının bile altında yaşam mücadelesi veriyor. Gelirler yerinde sayar, hatta erirken; açlık ve yoksulluk sınırları her geçen gün katlanarak büyüyor.

Bu acı tablo karşısında artık öfkeyle şu soruyu sormak zorundayız: Bu insanlar nasıl geçinecek, nasıl hayatta kalacak? Benzin 86 TL, motorin 97 TL, LPG 43 TL olmuş. Aracına yakıt koyan vatandaş yalnızca deposunu doldurmuyor; her kilometrede sırtına yüklenen bu sömürür düzeninin bedelini ödüyor. Mazot pahalanınca tarım bitiyor, taşıma pahalanınca sofradaki ekmek küçülüyor.

Üretim maliyetleri tavan yapınca fabrikalar kepenk indiriyor, istihdam tamamen yok oluyor. Faturayı her seferinde olduğu gibi yine ezilen, sömürülen vatandaş ödüyor.

Artık bu ülkenin günü kurtaran ucuz politikalara, masallara ve boş laflara tahammülü kalmamıştır. Gerçek bir ekonomi reformu acilen yapılmalı, adil olmayan vergi sistemi kökten değiştirilmeli, saraylardaki israf derhal kesilmelidir. Kamuda liyakat ayaklar altına alınırken, üretimi ve alın terini unutanlar bu enkazın baş sorumlusudur. Mesele sadece enflasyonun yükselmesi değil; halkın kazandığı her kuruşun bu adaletsiz düzen yüzünden pul olmasıdır. Rakamlar bağırıyor, döviz patlıyor, mutfaklar yanıyor. Artık sıra halkın sabrında değil, hesap sormasındadır!

Unutmayın; bu adaletsiz düzen sonsuza kadar böyle sürmez. Halkın sustuğu yerde tarih yazar, sabır taştığında ise hiçbir iktidar bu acı tablonun hesabını vermekten kaçamaz. Tarih, bu enkazı yazacak ve halk hak ettiği onurlu yaşamı mutlaka söke söke alacaktır. Karanlığın bittiği o gün, adalet yeniden bu topraklarda doğacaktır.

Güneş, her gün yeniden doğar. Her şeyin sonu gelir, her şey yeniden başlar.

İZMİR'DE ÖNCELİK VATANDAŞ OLMALI


İzmir; denizi, tarihi, kültürü ve yaşam tarzıyla Türkiye’nin en önemli kentlerinden biri. Ancak bugün İzmirlilerin önemli bir bölümü, belediye hizmetlerinin günlük yaşamın temel ihtiyaçlarına yeterince cevap verip vermediğini sorguluyor.

Öncelikle yol ve kaldırım sorunları dikkat çekiyor. İZSU, doğalgaz, elektrik ve diğer altyapı çalışmalarından sonra yolların zamanında ve kaliteli biçimde onarılmaması; asfaltın sürekli yamalanması, kaldırımların bozulması ve bazı bölgelerde yağmur sonrası oluşan sorunlar vatandaşın günlük hayatını zorlaştırıyor. Büyükşehir Belediyesi de altyapı kazıları sonrasında bozulan yolların AYKOME kapsamında takip edildiğini belirtiyor.

Bir başka tartışma konusu ise belediyelere ait sosyal tesislerin fiyatları. Grand Plaza tarafından işletilen Yasemin Kafe gibi tesisler geçmişte uygun fiyatlı sosyal mekan anlayışıyla öne çıkıyordu. Bugün ise vatandaşın beklentisi açık: Belediye işletmeleri özel sektörle aynı fiyat yarışına girecekse, “sosyal belediyecilik” kavramının anlamı ne olacak? Yasemin Kafe’nin 2001’den beri Büyükşehir iştiraki Grand Plaza tarafından işletildiği resmi kaynaklarda belirtiliyor.

ÜÇ BAKIMEVİ

Sokak hayvanları da İzmir’in çözüm bekleyen önemli meselelerinden biri. Büyükşehir Belediyesi üç bakımevinde binlerce hayvana hizmet veriyor ve 2026’da Dikili’de 2 bin 500 hayvan kapasiteli yeni bir merkez inşa ediyor. Bu yatırımlar önemli olmakla birlikte, sorun yalnızca barınak kapasitesi değil; kısırlaştırma, rehabilitasyon, sahiplendirme ve sokak güvenliğini birlikte ele alan sürdürülebilir bir sistem kurulmasıdır.

Kültür ve sanat elbette bir kentin vazgeçilmezidir. Ancak vatandaşın sorusu şudur: Yol, kaldırım, kanalizasyon, ulaşım ve temizlik gibi temel hizmetlerde eksikler varken kaynakların hangi öncelik sırasına göre kullanıldığı yeterince açık mıdır?

İzmir’de belediyecilik tartışmasının bir diğer önemli başlığı kamu kaynaklarının kullanımındaki öncelikler ve şeffaflık. Konser, festival ve organizasyonlara ayrılan bütçeler kadar, ihalelerin hangi yöntemlerle gerçekleştirildiği ve kamuoyuna ne ölçüde açıklandığı da önem taşıyor. Vatandaş, harcanan her liranın hesabını görmek istiyor.

Bunun yanında hızla artan yapılaşma, yeşil alanların korunması ve yeni sosyal donatı alanlarının oluşturulmasını daha önemli hale getiriyor. Bazı mahallelerde parkların bakım, aydınlatma ve güvenlik sorunları yaşanırken çocukların ve ailelerin kullanabileceği nitelikli alanlara ihtiyaç sürüyor. İzmir’in geleceği yalnızca yeni binalarla değil, yaşanabilir mahalleler ve korunmuş doğal alanlarla planlanmalı.

Bir diğer sorun bürokrasi ve koordinasyon. Büyükşehir ile ilçe belediyeleri arasındaki yetki ve sorumlulukların vatandaşa yansıyan kısmı hızlı ve anlaşılır olmalıdır. Vatandaş “Bu Büyükşehir’in işi, bu ilçe belediyesinin işi” cevabını değil, çözüm görmek istiyor. İzmir’in artık ihtiyacı tartışmadan çok ölçülebilir hizmet, şeffaf bütçe, güçlü denetim ve sonuç odaklı belediyecilik. Çünkü belediyeciliğin başarısı yapılan etkinliklerin sayısıyla değil; vatandaşın sokağında gördüğü değişimle ölçülür. 

İzmir betonlaşırken, kamu kaynakları sorgulanıyor; vatandaş artık hesap, şeffaflık ve hizmet istiyor. İzmir’in önceliği nettir: Daha az bürokrasi, daha çok hizmet; daha az gösteriş, daha çok çözüm.

İZMİR BELEDİYELERİNDE SORUNLAR BİTMİYOR


İzmir, Türkiye’nin en güzel şehirlerinden biri. Ancak bugün İzmirlilerin gündelik hayatına baktığımızda; su, ulaşım, trafik, altyapı, temizlik, Körfez, kentsel dönüşüm ve belediye hizmetlerinde ciddi sorunlarla karşı karşıya olduğumuzu görüyoruz.

ÖNCE SU
İZSU, 1 Haziran 2026’dan itibaren konutlarda ilk 6 metreküpü 25 TL’den fiyatlandırarak temel tüketimde indirime gitti. Ancak kademeli tarife sistemi devam ediyor. Dolayısıyla vatandaşın faturasında yalnızca metreküp fiyatına değil, toplam fatura yüküne bakılması gerekiyor.

Asıl büyük sorun ise altyapı. İzmir’de yağmur suyu ve kanalizasyon sistemlerinin ayrıştırılması yıllardır gündemde. Şiddetli yağışlarda bazı bölgelerde yaşanan su baskınları, altyapının hâlâ kentin büyüme hızına yetişemediğini gösteriyor. 

Körfez ise İzmir’in en büyük çevre sorunlarından biri olmaya devam ediyor. 2024’te yaşanan balık ölümlerinin ardından Bakanlık incelemelerinde Körfez’de oksijen seviyesinin bazı bölgelerde sıfıra kadar düştüğü, amonyak değerinin yüksek seviyelere ulaştığı ve İZSU’ya bağlı iki arıtma tesisinin standartların üzerinde deşarj yaptığı tespit edildi. İZSU’ya 1 milyon 858 bin 610 TL idari ceza uygulandı. Bu tablo İzmir’in artık günü kurtaran değil, uzun vadeli bir Körfez ve altyapı planına ihtiyacı olduğunu gösteriyor.

ULAŞIMDAKİ TABLO

Ulaşımda da tablo farklı değil. Buca Metrosu önemli bir yatırım olarak devam ediyor. Ağustos 2026 itibarıyla yaklaşık 22 kilometrelik tünel kazısının tamamlandığı ve projenin 2028’de tamamlanmasının hedeflendiği Büyükşehir tarafından açıklanıyor. Fakat İzmir’in ulaşım problemi yalnızca metro yapmakla çözülemez. 

Anadolu Caddesi, Altınyol, Yeşildere ve Mustafa Kemal Sahil Bulvarı başta olmak üzere ana arterlerde trafik, otopark yetersizliği ve plansız yol kullanımı kent yaşamını zorlaştırıyor. Çöp ve temizlik konusu da vatandaşın günlük yaşamında doğrudan hissediliyor. Harmandalı sorunu hâlâ tamamen çözülmüş değil. Büyükşehir yönetimi de 2026’da Harmandalı’nın rehabilite edilerek yeşil alana dönüştürülmesini hedeflediğini açıklıyor.

KENTSEL DÖNÜŞÜM

Kentsel dönüşüm ise İzmir’in belki de en kritik başlıklarından biri. 30 Ekim 2020 depreminin ardından güvenli konut ihtiyacı daha da büyüdü. Örnekköy ve Uzundere gibi projelerde hukuki ve uygulamaya ilişkin sorunlar nedeniyle süreçler uzadı. Örnekköy’de bazı etapların yeniden ihale edilmesi ve inşaatların yeniden başlatılması gerekti. Burada vatandaşın istediği şey çok basit: Güvenli ev, temiz çevre, düzenli ulaşım, düzgün yol, yeterli otopark ve karşılığını aldığı belediye hizmeti. 

İzmir artık yeni sloganlardan çok, sonuç bekliyor. Belediyeler; bütçelerini, projelerini, borçlarını, ihale süreçlerini, hedeflerini ve gerçekleşme oranlarını vatandaşın anlayabileceği şekilde düzenli olarak açıklamalı. Çünkü belediyecilik sadece proje açıklamak değildir. Belediyecilik; verilen sözün zamanında yerine getirilmesi, harcanan paranın hesabının verilmesi ve vatandaşın günlük hayatının gerçekten kolaylaştırılmasıdır. 

İzmir’in artık mazeret değil, ölçülebilir sonuç dönemine ihtiyacı var. Çünkü İzmir’in daha fazla beklemeye değil, daha hızlı ve daha kaliteli hizmete ihtiyacı var.

14 Ekim 2026 Çarşamba

TÜRKİYE'NİN GERÇEK GÜNDEMİ HALKIN TALEPLERİ

 

Türkiye’nin 86 milyon insanının gündemi aslında çok açık. Vatandaş, siyasi tartışmalardan, bitmeyen polemiklerden ve birbirini suçlayan açıklamalardan önce insanca yaşamak istiyor. Bugün milyonlarca insanın ortak sorusu şudur: Bu ülkede çalışarak, üreterek ve emek vererek neden geçinemiyoruz? O halde çözüm de halkın hayatına dokunacak kadar açık olmalıdır. Öncelikle kamu kaynaklarının nasıl kullanıldığı yeniden sorgulanmalıdır. Muhtarlık sistemi ve muhtar maaşları, günümüzün dijital kamu hizmetleri dikkate alınarak yeniden düzenlenmelidir. Vatandaşın vergileriyle oluşan bütçede her kuruşun hesabı verilmelidir. 

Emekli milletvekillerine ödenen maaşlar ve ayrıcalıklar da toplumun vicdanını rahatsız etmektedir. Milyonlarca emekli geçim mücadelesi verirken, siyasette görev yapmış kişilere sağlanan imkânlar yeniden değerlendirilmelidir. Milletvekilliği bir ayrıcalık değil, millete hizmet görevi olmalıdır. Vekil maaşları, vatandaşın ekonomik gerçeklerinden kopuk olmamalıdır. 

Türkiye’nin en önemli meselesi ise geçimdir. Asgari ücret, açlık sınırının altında kalmamalıdır. Emekli maaşı da insan onuruna yakışır bir yaşam sağlamalıdır. Bir insan yıllarca çalışıp ülkesine hizmet ettikten sonra pazar filesini dolduramaz hâle gelmemelidir. Devletteki makam aracı ve gösteriş harcamaları da mutlaka azaltılmalıdır. Tasarruf önce vatandaştan değil, devleti yönetenlerden başlamalıdır. Ancak en büyük mesele gençlerdir. 

Diplomalı gençler iş bulamıyor, üniversite mezunları gelecek kaygısıyla yaşıyor. Türkiye, gençlerini işsizliğe değil; üretime, teknolojiye, sanayiye ve girişimciliğe yönlendirmelidir. Vatandaşın mutfağında ise yangın var. Gıda fiyatları düşmelidir. Bir ailenin temel ihtiyaçlarını karşılaması lüks olmaktan çıkarılmalıdır. Barınma da temel bir insan hakkıdır. Ev fiyatları ve kiralar makul seviyelere çekilmelidir. Gençler evlenemiyor, aileler taşınamıyor, insanlar gelirlerinin büyük bölümünü kiraya veriyorsa ortada ciddi bir sorun vardır. Otomobil artık ulaşım aracı olmaktan çıkıp lükse dönüşmüştür. Vergi politikaları ve piyasa koşulları yeniden ele alınmalıdır. Artık vatandaşın sabrı da, cüzdanı da tükeniyor. 

İnsanlar lüks istemiyor; sadece insanca yaşamak istiyor. Emekli pazardan yarım kilo meyve alırken hesap yapıyorsa, asgari ücretli ayın ortasında parasız kalıyorsa, gençler diplomalarıyla işsiz geziyorsa, aileler kirayı ödeyebilmek için temel ihtiyaçlarından vazgeçiyorsa ortada başarı hikâyesi anlatmanın hiçbir anlamı yoktur. 

Devlet önce kendi harcamalarına bakmalıdır. Tasarruf vatandaştan istenmeden önce makam odalarından, araç filolarından, gereksiz harcamalardan ve ayrıcalıklardan başlamalıdır. Bu ülkenin kaynakları vardır. Sorun kaynak yokluğu değil; kaynakların doğru, adaletli ve verimli kullanılmamasıdır. İnsanlar lüks istemiyor; sadece insanca yaşamak istiyor. Türkiye’de 86 milyon çok şey istemiyor. Çalışanın emeğinin karşılığını aldığı, emeklinin geçinebildiği, gencin iş bulabildiği, gıdanın ulaşılabilir olduğu ve bir ev sahibi olmanın hayal olmadığı bir Türkiye.

Artık söz değil, sonuç zamanı.

Çünkü vatandaş vaat dinlemekten yoruldu. Halk artık konuşanları değil, sorunları çözenleri görmek istiyor. Halkın sofrası küçülürken saraylar büyüyemez. Türkiye’nin geleceği, makamların konforunda değil, vatandaşın refahında ve cebinde kazanılacaktır.

SAYILARIN GÖLGESİNDE YAŞAMAK


Ekonomi yönetimi son dönemde gururla yeni eşikleri paylaşıyor: Yıllık kişi başına düşen GSYH 19 bin 762 dolara dayanmış, toplam milli gelir 1 trilyon 705 milyar doları aşmış. Kağıt üzerinde bakıldığında "gelişmiş ekonomi" ligine göz kırpan, hatta gelişmekte olan ülkeler arasında parmakla gösterilecek bir tablo. Bu hesaba göre 4 kişilik bir ailenin yıllık yaklaşık 79 bin dolar, aylık ise 318 bin liralık bir pastadan pay alması gerekiyor. 

86 milyonluk nüfusun tamamının bu refah havuzunda yüzdüğü varsayılıyor. Peki, sokağa çıktığımızda bu tabloda bir terslik olduğunu hissetmeyen var mı? Bugün Türkiye’de çalışan nüfusun çok ciddi bir kesimi asgari ücret ya da bu sınırın hemen üzerindeki maaşlarla yaşam mücadelesi veriyor. Açlık sınırı tartışmalarının, kira krizlerinin ve enflasyon baskısının ana günden olduğu bir ülkede, “kişi başına düşen 79 bin liralık aylık pay” kulağa hayali bir bilim kurgu senaryosu gibi geliyor. Çünkü o para sokaktaki vatandaşın cebine uğramadan, sermaye ve rant çevreleri arasında el değiştiriyor. 

Toplumun en zengin yüzde 10’luk kesimi pastanın aslan payını alırken, geriye kalan yüzde 90 ortalamanın çok altında bir hayat sürüyor. Ekonomide başarıyı ölçmek elbette toplam büyüklüklerle başlar ancak asıl adalet testi bu büyüklüğün nasıl paylaşıldığıdır. Medyan (ortanca) gelir, ortalama gelirden ne kadar uzaklaşırsa, o ülkede gelir adaleti o kadar zedelenmiş demektir. İstatistikler devleşirken halkın alım gücünün erimesi, rakamların refahı değil sadece eşitsizliği büyüttüğünü gösteriyor. Bu tablonun arkasındaki en acı gerçeklerden biri de kayıt dışı ekonomi, enflasyon ve hayat pahalılığı sarmalında ezilen orta sınıfın adeta yok olma noktasına gelmesidir. 

Eskiden “orta direk” olarak tabir edilen kesim, bugün ev sahibi olma hayalini çoktan rafa kaldırmış, bırakın otomobil almayı, temel gıda maddelerine ve eğitime bile erişmekte zorlanır hale gelmiştir. “Kişi başına düşen aylık 79 bin lira" gibi iddialı rakamlar telaffuz edilirken, aynı ülkenin emeklileri kök maaş tartışmaları arasında asgari ücretin bile çok altında bir yaşam mücadelesine mahkûm edilmektedir. Aradaki bu korkunç makas, toplumsal vicdanı yaraladığı gibi ekonomik istikrarın da en büyük tehdididir. Çünkü adil paylaşılmayan bir büyüme, sürdürülebilir olmaktan uzaktır. 

Üretim artıyor, ihracat rekorları kırılıyor, devasa cirolar elde ediliyor olabilir; ancak bu zenginleşme, sokağın rayiç bedeline yansımadıkça kağıt üstündeki başarı hikâyelerinden öteye gidemez. Makroekonomik veriler halkın refahını artırmak için bir araçtır, yoksa tek başına bir amaç değil. Eğer 86 milyonluk nüfusun ezici bir çoğunluğu her ay sonunu nasıl getireceğini düşünüyor, faturaları ödemekte kararsız kalıyor ve çocuklarının geleceğinden endişe ediyorsa, o ekonomideki kişi başı millî gelir rakamları ancak istatistiki bir teselliden ibarettir. Cüzdanlardaki yangın sönmedikçe, kişi başına düşen dolarların sokağa bereket değil sadece hayal kırıklığı getirdiğini konuşmaya devam edeceğiz.

EMEKLİYE GENCE, KİRADAN SOFRAYA HAYATTA KALMA SAVAŞI


Bugün Türkiye’de ekonomi, kağıt üstündeki süslü büyüme oranlarından ibaret değil; mutfakta kaynamayan tencerenin, sokaktaki çaresizliğin ta kendisidir. Toplumun omurgasını oluşturan milyonlar, her gün biraz daha derinleşen bir krizin cenderesinde nefes almaya çalışıyor. Rakamlar refah masalları anlatırken, gerçek hayat acımasız yüzünü en sert şekilde gösteriyor.

ADALET KRİZİ

Mutfakta yangın, vicdanlarda adalet krizi. Hayat pahalılığının omurgasını kıran gıda enflasyonu, sofralardaki bereketi tamamen sildi süpürdü. Temel gıda maddelerine ulaşmak lüks haline gelirken, bedendeki ve ruhsal sağlığımızdaki çöküş de kaçınılmaz oluyor. Ömürlerini bu ülkenin kalkınmasına adayan emekliler ise artık sadece açlık sınırında değil, kelimenin tam anlamıyla açlığın içinde yaşam mücadelesi veriyor. Yüzdelik sefalet zamlarıyla ömrünün sonbaharında köşeye sıkıştırılan emekli, torununa harçlık vermeyi bırakın, kendi karnını doyuramaz hale getirildi. Benzer şekilde, asgari ücretliler için her ayın başı bir ödeme günü değil, hayatta kalma ve borç çevirme maratonuna dönüştü. En temel insan haklarından biri olan barınma ise Türkiye genelinde fahiş artışlar gösteren kiralar yüzünden imkansızlaştı; ev sahibi olmak zaten hayalden öte, zorunlu bir vazgeçişe evrildi.

AĞIR FATURA

Geleceği kararan gençler ve durma noktasına gelen hayatlar. Krizin en ağır faturasını ödeyen kesimlerin başında şüphesiz gençler geliyor. İş bulamayan, bulsa da hak ettiği karşılığı alamayan yeni nesil, “Bu ekonomide nasıl evleneceğiz, geleceğimizi nasıl kuracağız?” sorusunun cevabını bulamıyor. Hayalleri ertelenen gençler, bu coğrafyada tutunma umudunu kaybederken; bir zamanlar temel bir ihtiyaç olan otomobil bile artık vatandaşa sunulan ekonomik bir ceza, ulaşılamaz bir varlık statüsüne geldi. Konut ve ev satışları adeta buz kesmiş durumda, piyasa kilitlenmiş vaziyette. 

Toplumsal çözülme ve çıkış yolu. Tüm bu tablo bize çok net bir gerçeği fısıldıyor: Sorun sadece ekonomik bir dengesizlik değil, temellerimizi sarsan köklü bir adalet krizidir. Üretmeden tüketen, rantiye sınıfını koruyan bu düzen, orta direği tamamen yok etti. Kazananın faiz ve sermaye sahipleri, kaybedenin ise alın teriyle geçinen milyonlar olduğu bir sistemin sürdürülebilir olması imkansızdır. Toplumsal huzurun yeniden tesisi için; rakamların otokrasisinden vazgeçilerek insanı, hukuku, hakça paylaşımı ve sosyal devleti merkeze alan yapısal bir dönüşüm şarttır. Aksi takdirde, bu ağır maliyet sadece bugünü değil, bu ülkenin tüm yarınlarını karanlığa mahkum edecektir.

YÜZLEŞME VAKTİ

Gerçeklerle yüzleşme vakti. Artık yeter! Bu halk dilenci değil, alın terinin karşılığını istiyor. Rakamlarla göz boyamayı bırakın; çünkü bu adaletsiz düzen ne sofra doyurur ne de gençlere umut olur. Halkın sabrı tükendi, bu enkazın altından başka türlü kalkamazsınız. Tarih, halkını açlığa mahkum edenleri asla affetmeyecektir; adalet yerini bulana kadar bu haklı ses susmayacak. Türkiye’de vatandaşlar böyle bir ekonomiyi, adaleti hak ediyorlar mı?

MAAŞ ARTIYOR, HAYAT NEDEN UCUZLAMIYOR ?

Türkiye ekonomisinin en büyük yanılgılarından biri, gelir ile alım gücünü aynı şey sanmak. Oysa vatandaşın cebine giren para artabilir; fakat o parayla alınabilenler azalabilir. Bugün milyonlarca insanın yaşadığı ekonomik gerçek tam da budur. Temmuz 2026 itibarıyla resmi yıllık tüketici enflasyonu yüzde 31,75 seviyesinde. Haziran ayında bu oran yüzde 32,11’di. Rakam kâğıt üzerinde geriliyor. Ancak vatandaşın asıl sorusu başka: “Benim hayatım gerçekten ucuzladı mı?”

Markete giden vatandaş için matematik çok basit. Maaş aynı hızda artmıyorsa, fiyatların artış hızı biraz yavaşladığında bile geçmişte oluşan yüksek fiyatlar hayatın üzerinde kalmaya devam ediyor. Çünkü dezenflasyon, fiyatların düşmesi değil, fiyatların daha yavaş artmasıdır. İşte burada büyük bir algı yanılması ortaya çıkıyor. Enflasyon yüzde 30’dan yüzde 20’ye inse bile fiyatlar yüzde 20 daha artıyorsa vatandaş “ucuzlama” yaşamaz. Sadece daha yavaş pahalanan bir hayatla karşılaşır.

ASIL MESELE BU

Bugün Türkiye'nin ekonomik tartışması yalnızca “enflasyon kaç?” sorusuna sıkıştırılamaz. Asıl soru şudur: Bir çalışanın maaşıyla ay sonunda elinde ne kalıyor?

Kira, gıda, ulaşım, enerji, eğitim ve sağlık harcamaları gelirden daha hızlı büyüyorsa, resmi enflasyonun düşmesi vatandaşın refahını otomatik olarak yükseltmez. Üstelik ekonomide büyüme de tek başına yeterli değildir. Türkiye’nin 2026 büyüme beklentisinin yüzde 2,9 seviyesine çekildiğine ilişkin değerlendirmeler, önümüzdeki dönemde büyüme ile enflasyon arasındaki dengenin ne kadar kritik olduğunu gösteriyor. Türkiye artık yalnızca fiyatları değil, hayat standardını da konuşmak zorunda. Çünkü vatandaşın mutfak hesabı Merkez Bankası raporlarından farklı bir dil konuşuyor. Ekonominin başarısı sadece enflasyonun düşmesi değildir. Gerçek başarı; çalışanın maaşından sonra ay sonunu getirebilmesi, emeklinin temel ihtiyaçlarını karşılayabilmesi, gençlerin geleceğe umutla bakabilmesi ve orta sınıfın yeniden nefes alabilmesidir. Rakamlar önemlidir. Ama ekonominin gerçek bilançosu, vatandaşın cebinde ay sonunda kalan paradır.

GÖRÜNMEYEN FATURA

Bir başka gerçek ise enflasyonun yalnızca bugünün değil, geçmişin de faturası olmasıdır. Fiyatlar bir kez yükseldiğinde, enflasyonun düşmesi onları otomatik olarak eski seviyelerine döndürmez. Bu nedenle vatandaşın yaşadığı ekonomik baskı, aylık enflasyon oranından çok daha uzun sürebilir. 

Önümüzdeki dönemde asıl sınav, sadece enflasyonu düşürmek olmayacak. Alım gücünü yeniden inşa etmek olacak. Çünkü insanlar artık daha yüksek maaş istemekten önce, kazandıkları paranın daha fazla şey satın almasını istiyor. Ve unutulmaması gereken en önemli gerçek şu: Ekonomi tablolarla ölçülür; ama toplumun refahı Pazar filesiyle anlaşılır.

CEBİN ENFLASYONU

Vatandaş için ekonomik iyileşmenin ölçüsü, istatistiklerden önce günlük yaşamdır. Markette daha az ürün alıyorsa, kirayı ödemekte zorlanıyorsa ve ay sonunu kredi kartıyla tamamlıyorsa, rakamların gerilemesi tek başına yeterli değildir. Gerçek refah, insanın kazandığı parayla hayatını sürdürebildiği noktada başlar.

BİZE NE OLDU ?


Kaşıkla verip kepçeyle alanları, ekmeğin, sütün, kiranın el yakmasını her gün konuşuyoruz. Çarşıya pazara çıktığımızda cebimizdeki paranın eridiğini görmek için ekonomist olmaya gerek yok; bunu zaten canımız yana yana yaşıyoruz. Asıl acı olan, sadece cüzdanımızın değil, ruhumuzun da fakirleşmesi.

Eskiden komşumuzun derdi dert, sevinci sevinçti. Şimdi ise herkes kendi kabuğuna çekilmiş, ekranların ışığına teslim olmuş durumda. Telefonlarımızda gezindiğimiz o sanal dünyalar, bizi asıl gerçeklerden koparıyor. Akşama kadar haber, tartışma ve kavga görerek zihnimizi
bulandırıyoruz. Öyle bir hale geldik ki, her gün maruz kaldığımız bu dijital gürültü artık bizi uyuşturuyor.

Eskiden bir haksızlık olduğunda hep birlikte ses çıkarırdık. Şimdi ise herkes kendi küçük ekranında öfkesini kusuyor, sonra da hiçbir şey olmamış gibi hayatına devam ediyor. Sosyal medya dediğimiz o sihirli kutular, bizi hak aramaktan klavye başına hapsetti. Kim ne demiş, kim kime ne laf sokmuş, hangi tartışma trend olmuş; bunlarla vakit harcarken asıl hayat akıp gidiyor.

Gençlerin umutsuzluğu, emeklinin birkaç kuruşluk maaş kuyruğundaki çilesi, esnafın dükkanını döndürme mücadelesi ekranlarda sadece üç saniyelik geçip gidilen birer videodan ibaret kalıyor. Acıyı bile tüketir olduk; çabuk unutup bir sonraki gündeme geçiyoruz. Bütçeyi bir şekilde denkleştiririz, enflasyon iner çıkar, kaybedilen paralar bir gün yine kazanılır. Lakin birbirine yabancılaşan, selamı sabahı kesen, komşusunun halinden anlamsızca kopan bu kalabalıkları yeniden bir araya getirmek zor. Asıl kayıp, kaybolan vicdanımız ve ortak aklımızdır.

Şimdi elinizi vicdanınıza koyup kendimize şu dürüst soruyu soralım: Gerçekten hayatın zorluklarıyla mı mücadele ediyoruz, yoksa her gün biraz daha insanlığımızı unutturan bu sanal çarkın birer dişlisi mi olduk? Önce bu gürültüyü susturup birbirimizin yüzüne bakmaya, yeniden insan olmaya ihtiyacımız var.

Üstelik bu sadece bizim değil, çocuklarımızın da geleceğini karartıyor. Sabahlardan akşama kadar ellerinden düşmeyen o akıllı telefonlar, onları hayatın gerçeklerinden koparıp yapay bir rüya alemine hapsediyor. Eskiden sokaklarda koşturan, top oynayan, komşunun elinden şeker yiyen çocuklar şimdi odalarına kapanmış, ekranların arkasında ömür tüketiyor. Onlara ne okulu sevdirebiliyoruz ne de geleceğe dair bir umut verebiliyoruz. Gençlerimiz üniversiteyi bitirip iş bulamayınca ya başka ülkelere gitmenin hayalini kuruyor ya da bu sanal dünyada kaybolup gidiyor.

Biz ise büyüklere düşen sorumluluğu unutup, sadece kendi derdimize yanıyoruz. Artık silkelenip kendine gelme vaktidir. Çarşıdaki Pazardaki yangını konuşurken, evdeki yangını da görmezden gelmemeliyiz. Çocuklarımıza bırakacağımız en büyük miras üç beş kuruş para ya da tapulu mal değil; adil, vicdanlı, birbirini seven bir toplumdur. Eğer bu ortak aklı ve vicdanı yeniden kuramazsak, ne ekonomi düzelir ne de yüzümüz güler.

Gelin önce bu ekranları kapatıp birbirimizin gözünün içine bakalım, selamı sabahı artıralım, hatır sormayı unutmayalım. Çünkü bizi insan yapan, bizi bu topraklarda kardeş kılan o eski güzel değerlerdir; onları da kaybedersek elimizde avucumuzda hiçbir şey kalmaz.

ÖNE ÇIKAN YAYINLAR

TÜRKİYE'NİN SORUNLARI, GÜNLÜK HAYAT OPERASI

Sabah uyandığınızda ilk iş telefonunuza bakıyorsunuz. Dolar kaç olmuş? Euro ne alemde? Altın mı, yoksa soğan mı daha pahalı? Bu, modern Türk...