ABOUT ME (English) 🇬🇧

I am a traveler-writer who learned life not behind a desk, but in the field, on the road, and through people.

I worked for nearly 25 years within corporate structures and holdings. I experienced firsthand how systems function, how decisions are made, and how labor is valued—or ignored.

After retirement, I did not step aside. For another 15 years, I continued my journey as an entrepreneur. I took risks, I won, I lost—but I always produced. For me, retirement is not withdrawing from life; it is the time to share accumulated experience.

Throughout my life, I have been in 21 countries and 60 cities. From Japan to Africa, from Western Europe to the Balkans, I observed how people live, what they hold onto, and what keeps them standing.

Within Türkiye, I traveled across 50 provinces and more than 300 districts and villages. I sat in coffeehouses, walked through markets, talked in fields, and listened in cities. That is why my writing comes not from maps, but from life itself.

For a period, I worked as a manager on an airport construction project in Niger. Between 1991 and 1992, I witnessed the difficult years in Belarus during the collapse of the Soviet Union.

I am still in contact with friends from those regions. These experiences taught me one thing: although geography changes, human concerns, dignity, and expectations remain remarkably similar.

In my personal life, I have been married for 33 years and am the father of two children. As a family, we traveled extensively both domestically and abroad, discovering the world together. My elder son is a senior engineer, my younger son works in tourism management. Both live and work abroad and have each visited nearly 20 countries. My wife is a chemist and retired.

We are a closely connected family that values solidarity. The balance, patience, and sense of conscience felt in my writing stem partly from this foundation.

On this blog, I write about:

Türkiye’s economic and social realities,

retirement, work, and entrepreneurship,

justice, hope, and despair,

and comparative observations from someone who has seen the world,

in a sincere, simple, and unembellished manner.

My aim is not to offend anyone, but to make reality visible.

Because sometimes problems remain unsolved not because they are unspoken, but because they are spoken from the wrong place.

If you have found your way to this page, know that what is written here is not a claim, but the expression of lived experience through words.

SEVGİLİLER GÜNÜ: SEVELİM, SEVİLELİM

 

Hayat bir yolculuksa, bu yolculukta kiminle yürüdüğümüz her şeyden daha önemlidir. Çünkü yol uzun, yük ağır, dünya ise her geçen gün biraz daha yorucu. İşte tam da bu yüzden, sevgi sadece bir duygu değil; bir sığınak, bir nefes, bir tutunma halidir.

Sevgililer Günü, çoğu zaman çiçeklerle, hediyelerle, kalp emojileriyle anılıyor. Oysa sevgi; vitrinlerde değil, kalplerde yaşar. Sevgi; pahalı hediyelerde değil, zor zamanlarda omuz omuza durabilmektir. Birlikte susabilmek, birlikte gülmek, birlikte güçlenebilmektir.

Hayat bir yolculuksa, birlikte olmak bu yolculuğun en güzel yanı. Çünkü sevdiğin insan yanındaysa, yolun taşlı olması bile can acıtmaz. Yorulduğunda elini tutan biri varsa, karanlık bile aydınlık gelir insana. Sevgi, tam da budur: Dünyanın karmaşası içinde kendini evinde hissetmek.

Sana her baktığımda, hayatımın en güzel kararını verdiğimi anlıyorum. Çünkü sevgi, tesadüf değil; emek ister. Anlamayı, sabretmeyi, dinlemeyi ve bazen de susmayı… Gerçek sevgi, kusursuz insanları değil; kusurlarıyla kabul edebilmeyi bilir. Ve insan, en çok da olduğu haliyle sevildiğinde iyileşir.

Sevgililer günü… Ama sevgi bir güne sığmaz. Sevgi, sabahın ilk ışığında “iyi ki varsın” diyebilmektir. Akşam yorgun argın eve geldiğinde, bir tebessümle karşılanmaktır. Sevgi, zor günlerde kaçmak değil; kalabilmektir. Gitmek kolaydır, kalmak cesaret ister.

İçinde yaşadığımız çağda her şey hızlandı. İlişkiler çabuk başlıyor, çabuk bitiyor. Tahammül azaldı, empati zayıfladı, dinlemek neredeyse unutuldu. Oysa sevgi; yavaşlamayı gerektirir. Kalbi duymayı, gözlerin anlattığını anlamayı gerektirir. Sevgi, aceleye gelmez.

Sevelim… Çünkü sevgi insanı insan yapar. Sevilelim… Çünkü herkes, bu kalabalık dünyada birine “ait” hissetmek ister. Birinin “ben buradayım” demesine, birinin varlığıyla güç bulmaya ihtiyacı vardır. Sevgi, insanın ruhunu ayakta tutan en güçlü duygudur.

Bugün bir mesaj atın, bir el tutun, bir kalbe dokunun. “Seni seviyorum” demek için özel bir an beklemeyin. Çünkü bazı kelimeler geç kalındığında anlamını yitirir. Sevgi, zamanında söylendiğinde kıymetlidir.

Sevgililer Günü, sadece sevgililerin değil; sevmenin, sevilmenin, değer vermenin günüdür. Eşe, dosta, hayata, insana duyulan sevginin günüdür. Çünkü sevgi çoğaldıkça güzelleşir, paylaşıldıkça büyür.

Ve son olarak…

Seni seviyorum.
Çünkü sen, bu yolculuğun en güzel durağısın.
İyi ki benimlesin.
Sevelim… Sevilelim…
Çünkü dünya, sevgiyle daha yaşanır bir yer.

MUTLU OLMAK ZOR DEĞİL

 

Mutlu olmak, çoğu insanın sandığı kadar zor, karmaşık ya da ulaşılmaz değildir. Çoğu zaman mutluluğu uzak hedeflerde, büyük başarı hikâyelerinde ya da maddi zenginliklerde ararız. Oysa mutluluk; huzurun, sağlığın ve sevginin kesiştiği sade bir noktada durur. İnsan, bu üç değeri hayatının merkezine koyabildiğinde, mutluluğun aslında hep yanında olduğunu fark eder.

Huzur, mutluluğun temel taşıdır. İç huzuru olmayan bir insan, ne kadar varlığa sahip olursa olsun kendini eksik hisseder. Huzur; insanın kendiyle barışık olması, geçmişin pişmanlıklarını sırtında taşımadan, geleceğin kaygılarına teslim olmadan “şimdi”yi yaşayabilmesidir. Her gün yaşanan küçük stresler, kırgınlıklar ve beklentiler zamanla ruhu yorar. Oysa insan, her şeye yetişmek zorunda olmadığını, herkesi memnun edemeyeceğini kabullendiği an huzura bir adım daha yaklaşır. Huzur, hayattan kaçmak değil; hayatı olduğu gibi kabul edebilmektir.

Sağlık ise mutluluğun sessiz kahramanıdır. İnsan, çoğu zaman sağlığını kaybetmeden onun değerini anlayamaz. Oysa sağlıklı bir nefes almak, sabah uyanabilmek, yürüyebilmek, sevdiklerinin sesini duyabilmek başlı başına birer mutluluk sebebidir. Sağlık sadece bedensel değil, aynı zamanda ruhsal bir dengedir. Zihni sürekli olumsuzluklarla meşgul olan bir insan, bedeni sağlam olsa bile yorgun hisseder. Bu yüzden kendimize iyi bakmak, dinlenmek, yavaşlamak ve ruhumuzu beslemek mutluluğun vazgeçilmez bir parçasıdır.

Sevgi ise mutluluğun kalbidir. Sevgi olmadan huzur eksik, sağlık anlamsız kalır. Sevgi; ailede, dostlukta, paylaşımda ve empati kurabilmekte saklıdır. Sevgi, kalpleri birleştirir; mutluluk ise ruhları. Sevgiyle kurulan bağlar insanı hayata bağlar, yalnızlık duygusunu azaltır ve hayata anlam katar. Bir tebessüm, içten bir “nasılsın”, samimi bir sarılma bazen en pahalı mutluluk reçetesinden daha etkilidir.

Mutluluk, sahip olduklarının kıymetini bilmekle başlar. Sürekli daha fazlasını isteyen, elindekileri görmezden gelen bir insanın mutlu olması zordur. Oysa sahip olduklarımız; bir ev, bir iş, bir aile, bir dost ya da sadece sağlıklı bir beden bile şükür sebebidir. Karşılaştırmak, mutluluğun en büyük düşmanıdır. Başkalarının hayatına bakarak kendi hayatını değersiz görmek, insanı fark etmeden mutsuzluğa sürükler. Herkesin yolu, yükü ve hikâyesi farklıdır.

Gerçek mutluluk, kalbin derinliklerinde hissedilen iç huzurdan gelir. Dış koşullar değişebilir, hayat inişli çıkışlı olabilir; ancak iç huzuru olan bir insan, fırtınalı zamanlarda bile ayakta kalmayı başarır. Mutluluk; her gün kahkaha atmak değil, zor günlerde bile umudu kaybetmemektir. Mutluluk; kusursuz bir hayat değil, kusurlarıyla barışık bir yürektir.

Sonuç olarak, mutlu olmak zor değildir. Zor olan, mutluluğu yanlış yerlerde aramaktır. Huzura değer vermek, sağlığı korumak, sevgiyi çoğaltmak ve sahip olduklarımızın farkına varmak; mutluluğun kapılarını aralar. Hayat bize her zaman istediğimizi vermez ama ihtiyacımız olan dersleri mutlaka sunar. Mutluluk da bu dersleri anlayabilenlerin yol arkadaşı olur. Çünkü mutluluk, aslında insanın kendisiyle kurduğu en samimi bağdır.

ÖNCE İNSANLIK VİCDAN MERHAMET

İnsanlar ölür ama insanlık ölmemelidir

İnsanlık tarihi, doğan ve ölen milyarlarca insanın hikâyesiyle doludur. Her birey fanidir; bedenler toprağa karışır, isimler zamanla silinir. Ancak insanlığı ayakta tutan şey, tek tek insanların varlığı değil; onların ardında bıraktığı vicdan, merhamet, adalet ve ahlaki değerlerdir. İşte bu yüzden insanlar ölür ama insanlık asla ölmemelidir.

“Önce insan” demek; ırkı, dili, dini, siyasi görüşü, ekonomik gücü ne olursa olsun, her bireyin onurunu merkeze almak demektir. İnsanlığı yaşatan şey güç değil, para değil, makam değil; insana verilen değerdir. Bir toplum insanı merkeze koymayı bıraktığında, gelişmiş binalara, teknolojik imkânlara ve zenginliğe sahip olsa bile içten içe çürümeye başlar.

Bugün dünyada yaşanan savaşlar, yoksulluklar, adaletsizlikler ve ayrımcılıklar bize acı bir gerçeği hatırlatıyor: İnsanlık, çoğu zaman çıkarların gölgesinde kalıyor. Güçlü olanın haklı sayıldığı, zayıf olanın görmezden gelindiği bir düzende insanlık sessizce yara alıyor. Oysa insanlık, ancak adaletle, empatiyle ve vicdanla ayakta kalabilir.

İnsan olmak yalnızca nefes almak değildir. İnsan olmak; başkasının acısını hissedebilmek, haksızlığa karşı ses çıkarabilmek ve “bana dokunmayan yılan bin yaşasın” anlayışını reddedebilmektir. İnsanlık, tam da bu noktada sınanır. Çünkü kötülük, çoğu zaman yapanlardan değil; susup seyredenlerden güç alır.

Ailede başlayan insanlık eğitimi, okulda, sokakta ve toplumun her alanında devam eder. Çocuklara yalnızca başarıyı, parayı ve rekabeti öğretip; paylaşmayı, saygıyı ve vicdanı öğretmezsek, geleceği sadece diplomalı ama merhametsiz bireylere emanet etmiş oluruz. Oysa insanlığı yaşatacak olan, bilgiyle birlikte ahlaktır.

İnsanlık; zor zamanlarda ortaya çıkar. Felaket anlarında uzanan bir el, bir yabancıya verilen bir tas su, bir mazluma sahip çıkmak… İşte bu küçük gibi görünen ama büyük anlamlar taşıyan davranışlar, insanlığın gerçek mirasıdır. Tarih, zalimleri değil; insanlığı savunanları saygıyla hatırlar.

Bugün her bireyin kendine sorması gereken temel soru şudur:

“Ben insanlığa ne katıyorum?”

Çünkü insanlık; soyut bir kavram değil, günlük davranışlarımızın toplamıdır. Bir tebessümde, bir adil kararda, bir dürüstlükte yeniden doğar.

Sonuç olarak; insanlar ölür, bu kaçınılmazdır. Ancak insanlık ölürse, geriye sadece kalabalıklar kalır; toplum kalmaz. Bu yüzden her çağda, her koşulda ve her yerde hatırlamamız gereken tek bir ilke vardır:

Önce insan.

Önce vicdan.

Önce insanlık.

AİLE NEDEN ÖNEMLİ ?

 

Aile, insanın hayata tutunduğu ilk liman, sevginin en saf ve en güçlü hâlidir. İnsan dünyaya gözlerini açtığında karşılaştığı ilk yüzler ailesinin yüzleridir. İlk sözcükler, ilk adımlar, ilk sevinçler ve ilk hayal kırıklıkları aile ortamında yaşanır. Bu nedenle aile, sadece aynı çatı altında yaşayan bireylerden oluşan bir yapı değil; bireyin karakterini, değerlerini ve hayata bakışını şekillendiren temel bir kurumdur. Yeryüzünde sevginin en güçlü hâli aile sevgisidir. Çünkü aile, koşulsuz sevgi demektir.

Duygusal Destek

Hayat inişleri ve çıkışlarıyla doludur. İnsan bazen mutlu, bazen umutsuz, bazen de yorgun hisseder. İşte tam bu anlarda bireyin sığındığı ilk yer ailesidir. Aile, insanın yargılanmadan dinlendiği, anlaşıldığını hissettiği güvenli bir alandır. Sevinçler aileyle paylaşıldığında çoğalır, acılar aileyle paylaşıldığında hafifler. Duygusal destek, bireyin psikolojik dayanıklılığını artırır ve hayata karşı daha güçlü durmasını sağlar.

Fiziksel ve Mali Güvenlik

Aile, bireyin en temel ihtiyaçlarının karşılandığı yapıdır. Barınma, beslenme ve güvenlik gibi hayati unsurlar çoğu zaman aile sayesinde sağlanır. Özellikle çocukluk ve yaşlılık dönemlerinde birey, ailesinin koruyucu şemsiyesi altındadır. Zor zamanlarda aile bireyleri birbirine maddi destek olur, yükü birlikte taşır. Bu dayanışma, bireyin kendini güvende hissetmesini sağlar ve geleceğe daha umutla bakmasına yardımcı olur.

Ahlaki ve Etik Rehberlik

Toplumsal değerler, doğru ile yanlış arasındaki ayrım ilk olarak aile içinde öğrenilir. Saygı, dürüstlük, paylaşma, sorumluluk ve empati gibi temel erdemler aile ortamında kazanılır. Aile, bireyin vicdanını şekillendiren en önemli rehberdir. Sağlam aile değerleriyle büyüyen bireyler, toplum içinde daha adil, daha anlayışlı ve daha sorumlu bireyler hâline gelir.

Sosyal Kalkınma

Aile, bireyin topluma açılan ilk penceresidir. İnsan, iletişim kurmayı, paylaşmayı, çatışmaları çözmeyi ve birlikte yaşamayı aile içinde öğrenir. Sağlıklı aile yapıları, sağlıklı toplumların temelini oluşturur. Güçlü aile bağlarına sahip toplumlarda suç oranları düşer, sosyal dayanışma artar ve toplumsal huzur güçlenir.

Kimlik ve Aidiyet

İnsan, kim olduğunu ve nereye ait olduğunu ailesi sayesinde öğrenir. Aile, bireye bir soy, bir geçmiş ve bir aidiyet duygusu kazandırır. “Ben kimim?” sorusunun cevabı çoğu zaman aile köklerinde saklıdır. Aidiyet hissi güçlü olan bireyler, kendilerini daha değerli hisseder ve hayatta daha sağlam adımlar atar.

Eğitim ve Öğrenim

Eğitim sadece okulda değil, aile içinde başlar. Okuma alışkanlığı, öğrenmeye merak, disiplin ve sorumluluk bilinci ailede kazanılır. Ailesinden destek gören bireyler, eğitim hayatında daha başarılı olur. Aile, bireyin potansiyelini fark eden ve onu geliştirmesi için cesaret veren en önemli unsurdur.

Sağlık ve Esenlik

Aile, bireyin hem fiziksel hem de ruhsal sağlığını doğrudan etkiler. Sevgi dolu bir aile ortamı, stres seviyesini azaltır ve ruh sağlığını güçlendirir. Hastalık dönemlerinde aile desteği, iyileşme sürecini hızlandırır. Sağlıklı aile ilişkileri, bireyin yaşam kalitesini yükseltir.

Sonuç

Aile, hayatımız boyunca en büyük dostumuz ve bizi asla yalnız bırakmayacak olan insanlardır. Zaman değişir, şartlar zorlaşır, insanlar hayatımızdan çıkar; ancak aile çoğu zaman yerinde durur. Aile, insanın sığınağıdır, gücüdür ve köküdür. Bu nedenle aileyi korumak, değer vermek ve güçlendirmek; sadece bireysel değil, toplumsal bir sorumluluktur. Çünkü güçlü aileler, güçlü bireyler; güçlü bireyler ise güçlü bir toplum demektir.

TÜRKİYE'DE İNSANLAR NEDEN MUTSUZ ?

 

Kuşkusuz günümüzde herkesin mutsuz ya da herkesin mutlu olduğu bir toplum ya da bir dünya mevcut değil. Yani aynı anda bir ülkede her ikisi de mevcut. Bu kapitalizmin ürettiği bir durum. Yani mutluluk sadece göreli bir kavram değil, aynı zamanda içinde yaşadığımız düzende başta sınıfsal eşitsizlikler olmak üzere, her türden eşitsizlikler üretiliyor. Bu eşitsizlikler kendini gelir ve servet eşitsizliği, toplumsal cinsiyet eşitsizliği, halklar ve kimlikler arasındaki eşitsizlikler biçiminde gösteriyor

Resmî ve bağımsız araştırmalarda öne çıkan başlıca mutsuzluk sebepleri şöyle sıralanıyor: �

Business Turkey Today +1

❗ 1) Hayat pahalılığı ve ekonomik baskı

* Maliyetin artması, gelirlerin buna yetişememesi mutsuzluğun en büyük nedeni olarak belirtiliyor (%29,2).

* Yükselen fiyatlar, kira, gıda ve eğitim masrafları insanların yaşam memnuniyetini düşürüyor.

❗ 2) Eğitim ve iş/stabil gelir kaygısı

* Eğitim kalitesi, iş güvencesizliği ve belirsizlik hissi mutsuzluğu artırıyor.

* Özellikle gençler arasında işsizlik ve düşük ücretli çalışma kaygısı yüksek.

❗ 3) Gelecek kaygısı ve belirsizlik

* Gelecek beklentisi olumsuz düşüncelerle, bireylerde “güvensizlik” hissi artıyor.

* Birçok kişi “daha kötü olacak” ya da “böyle devam eder” gibi düşüncelere sahip. �

HABERTIME

❗ 4) Sağlık sorunları ve sosyal destek eksikliği

* Sağlık, aile ve sosyal ilişkiler mutsuzlukta etkili faktörler.

* Özellikle orta yaş ve üstünde sağlık endişeleri mutluluğu düşürüyor.

😊 Türkiye’de İnsanlar Nasıl Daha Mutlu Olabilir?

Mutsuzluğu azaltmak ve mutluluğu artırmak toplumsal ve bireysel bazda farklı yollarla mümkün olabilir:

✔️ 1) Ekonomik güvenceyi artırmak

* İstihdamı iyileştirmek, gelir adaletsizliğini azaltmak ve yaşam maliyetlerini kontrol altında tutmak insanların stresini azaltabilir.

✔️ 2) İstihdam, eğitim ve fırsatlar

* Gençlere yönelik işler, eğitim ve mesleki destek programları motivasyonu artırır.

* Yaşam boyu öğrenim ve mesleki gelişim, kişisel tatmini güçlendirir.

✔️ 3) Sosyal ilişkiler ve toplumsal destek

* Güçlü aile bağları, dostluklar ve sosyal ağlar insanların mutluluk algısını olumlu etkiliyor.

* Komünite etkinlikleri, gönüllülük, sanatsal ve sportif faaliyetler toplumu birleştiren etkenlerdir.

✔️ 4) Sağlıklı yaşam

* Fiziksel ve zihinsel sağlık, yaşam memnuniyetinin temel parçalarıdır.

* Spor, meditasyon ve psikolojik destekle mutluluk düzeyi artabilir.

✔️ 5) Pozitif bakış açısı ve umut

* Bireylerin umut ve gelecek beklentilerini artırmak, yaşam memnuniyetini güçlendirir.

* Küçük hedefler, kişisel gelişim ve başarı hissi mutluluğu artırabilir.

2025 Türkiye’sinde insanlar genel olarak ortalamanın biraz altında bir mutluluk düzeyine sahip. Özellikle ekonomik baskı, hayat pahalılığı ve orta yaş gruplarındaki stres mutluluk oranlarını düşürüyor. Ancak güçlü aile bağları, toplum desteği ve bireysel yaşam kalitesini artıran önlemler mutluluğu güçlendirebilir. �

Global “Dünya Mutluluk Raporu”na göre Türkiye 147 ülke arasında 94. sırada yer alıyor — bu da ortalamanın biraz altında bir mutluluk algısı olduğunu gösteriyor. �

🏙️ 2025’te Hangi Şehirler Daha Mutsuz?

Resmî TÜİK yaşam memnuniyeti verilerine göre, bazı şehirlerde mutsuzluk oranı diğerlerine göre daha yüksek: �

internationalinvestment.biz +1

Trabzon – yaklaşık %11.8 mutsuz oranıyla ilk sırada.

Antalya – ~%11.7

İzmir – ~%10.7

Ankara – ~%9.9

Samsun – ~%9.7

İstanbul – ~%9.1

DOSTLUK, İKİ YÜREĞİN TEK BİR RİTİMDE ATMASIDIR

Dostluk, insanlığın kurduğu en derin, en eski ve en kıymetli bağlardan biridir. Kan bağıyla değil, gönül bağıyla kurulur. Zor zamanda belli olur, sessizlikte konuşur, kalabalıkta saklanır. Dost vurulunca değil, unutulunca kahrından ölürmüş derler; çünkü dostluk, ihanetle değil, ilgisizlikle tükenir. Bir kurşun yarası zamanla iyileşebilir ama unutulmuşluk, insanın içini sessizce çürütür.

Dost, sadece güldüğümüz anların ortağı değildir. Asıl dost, ağladığımızda yanımızda durandır. Sözcüklerin kifayetsiz kaldığı yerde omzunu uzatan, yargılamadan dinleyen, sustuğumuzda bile bizi anlayandır. Dostluk, karşılık beklemeden var olabilme sanatıdır. Menfaatin, çıkarın, hesabın olmadığı nadir ilişkilerden biridir. Bu yüzden de en çok yaralanan, en çok eksilen bağdır.

Biz dostlarımızı kır çiçekleri gibi avucumuzda değil, kurşun yarası gibi yüreğimizde saklarız. Çünkü dostluk narindir; fazla sıkarsan incinir, fazla gevşek bırakırsan kaybolur. Emek ister, sabır ister, vefa ister. Her gün sulanması gerekmez belki ama unutulmaması gerekir. Bir mesaj, bir hatır sorma, bir “aklımdasın” cümlesi bile bazen bir dostluğu hayatta tutmaya yeter.

Modern dünyada dostluklar da hızlandı, yüzeyselleşti. Kalabalıklar arttı ama gerçek dostlar azaldı. Herkes birbirini “tanıyor” ama çok azı gerçekten “biliyor”. Sosyal medya arkadaşlıkları, gerçek dostluğun yerini tutmuyor. Çünkü dostluk, bir fotoğrafın altına bırakılan emojilerle değil, hayatın yükünü birlikte taşımakla anlam kazanır. Gerçek dost, sen düştüğünde neden düştüğünü sorgulamaz; elini uzatır ve kaldırır.

Dostluk aynı zamanda aynadır. Dost, seni pohpohlayan değil, gerektiğinde yüzüne gerçeği söyleyendir. Yanlış yaptığında alkışlamaz, doğru yoldan saptığında uyarır. Ama bunu kırmadan, incitmeden yapar. Çünkü dostlukta amaç kazanmak değil, birlikte doğru kalabilmektir. Her doğru her yerde söylenmez ama dostun söylemediği doğru, zamanla ağır bir yüke dönüşür.

Vefa, dostluğun omurgasıdır. Vefanın olmadığı yerde dostluk ayakta duramaz. Yıllar geçse de, yollar ayrılsa da, dostluk bir selamla kaldığı yerden devam edebilmelidir. Gerçek dostluk zamanla eskimez; tam tersine olgunlaşır. Araya mesafeler girer ama gönüller arasına duvarlar örülmez.

Unutmak, dostluğun en sessiz ama en acı sonudur. Ne bir kavga vardır ne de büyük bir kırgınlık… Sadece yavaş yavaş silinmek vardır. İşte bu yüzden dost vurulunca değil, unutulunca ölür. Çünkü unutulmak, “artık lazım değilsin” demenin en soğuk halidir.

Dostluk bir lüks değil, bir ihtiyaçtır. İnsanı insan yapan, ayakta tutan, hayata bağlayan en güçlü duygulardan biridir. Herkesin hayatında sayısı az ama yeri büyük dostlar olmalıdır. Çünkü dostluk, zor günlerin sigortası, iyi günlerin en samimi tanığıdır.

Ve belki de en önemlisi şudur: Dostluk bulunmaz, inşa edilir. Emekle, sabırla, anlayışla… Kaybedildiğinde geri gelmeyen nadir değerlerden biridir. Bu yüzden dostlarımızı avucumuzda değil, yüreğimizde saklamalıyız. Korumalı, kollamalı, unutmamalıyız. Çünkü dünya ne kadar kalabalık olursa olsun, gerçek bir dostun yerini hiçbir şey dolduramaz.